एहिमे

एहिमे प्रशासनिक क्षेत्र (愛媛県) जापानको शिकोकु टापुमा अवस्थित एक प्रान्त हो। यसको राजधानी र सबैभन्दा ठूलो सहर मात्सुयामा हो। एहिमेको कुल क्षेत्रफल ५,६७६ वर्ग किलोमिटर र जनसंख्या १,३३४,८४१ (सन् २०२०) छ। यसको सीमा उत्तरपूर्वमा कागावा, पूर्वमा तोकुशिमा, दक्षिणमा कोची, र पश्चिममा हिरोशिमा प्रान्त सँग ह्योतानजिमा सन्धि क्षेत्रमार्फत जोडिएको छ।

एहिमे नाम कोजिकी ग्रन्थको “कुनिउमी” अध्यायबाट आएको हो, जहाँ इयो प्रान्तलाई “एहिमे” अर्थात् “प्रिय राजकुमारी” भनिएको छ। मेइजी पुनरुत्थानअघि यस क्षेत्रलाई इयो प्रान्त भनिन्थ्यो। ऐतिहासिक रूपमा यो क्षेत्र समुद्री डाकुहरू र मङ्गोल आक्रमणहरूबाट जापानको सुरक्षामा महत्त्वपूर्ण थियो। सेकिगाहाराको युद्धपछि तोकुगावा शोगुनेटका सहयोगी कातो योशियाकीलाई यो क्षेत्र दिइयो, जसले मात्सुयामा महल निर्माण गरे।

भूगोल

एहिमेमा उच्च पहाडहरू, लामो तटरेखा र सेतो अन्तरदेशीय समुद्रका धेरै टापुहरू छन्। यस क्षेत्रको करिब ७ प्रतिशत भाग अशिजुरी-उवाकाई र सेतोनाइकाई राष्ट्रिय निकुञ्जहरूसहितका प्राकृतिक निकुञ्जहरूका रूपमा घोषणा गरिएको छ।

मुख्य चाडपर्वहरूमा उवाजिमा उशी-ओनी महोत्सव, निहामा ताइको महोत्सव, र मात्सुयामा शरद महोत्सव प्रमुख छन्। सन् २०२७ मा यहाँ भेलो-सिटी २०२७ नामक विश्वकै ठूलो साइक्लिङ सम्मेलन आयोजना हुनेछ।

अर्थतन्त्र

जहाज निर्माण, रासायनिक उद्योग, र कागज उत्पादनमा केन्द्रित छ, विशेष गरी इमाबारी र साईजो वरिपरि। ग्रामीण क्षेत्रमा कृषि र माछापालन प्रमुख छन्। यहाँका प्रसिद्ध उत्पादनहरूमा मिकान र इयोकान (सिट्रस फल) तथा संवर्धित मोतीहरू पर्छन्। इकाटा आणविक ऊर्जा केन्द्रले शिकोकुको धेरै भागमा बिजुली आपूर्ति गर्छ।

यातायातका दृष्टिले, एहिमेमा जेआर शिकोकु र इयो रेलवे सञ्चालनमा छन्, साथै मात्सुयामा र इमाबारी बन्दरगाहहरू तथा मात्सुयामा विमानस्थल छन्। अन्तर्राष्ट्रिय सम्बन्धका हिसाबले, यसले क्यानाडाको ब्रिटिश कोलम्बिया, संयुक्त राज्यको हवाई, चीनका डालियान र लियाओनिङ, र अस्ट्रेलियाका न्यू साउथ वेल्स र क्वीन्सल्यान्डसँग भगिनी-सम्बन्ध कायम राखेको छ।

शिक्षा

शैक्षिक रूपमा, यहाँ एहिमे विश्वविद्यालय, मात्सुयामा विश्वविद्यालय लगायतका शिक्षण संस्थानहरू छन्। सांस्कृतिक दृष्टिले, जापानको सबैभन्दा पुरानो तातो पानीको मुहान दोगो ओन्सेन यहीँ अवस्थित छ।

एहिमेमा जन्मिएका तीन नोबेल पुरस्कार विजेताहरूमा केन्जाबुरो ओए (साहित्य १९९४), शुजी नाकामुरा (भौतिकशास्त्र २०१४), र शुकुरो मानाबे (भौतिकशास्त्र २०२१) पर्छन्।

यो पनि हेर्नुहोस

• जापानका प्रदेशहरू