कुलमणि देवकोटा

स्वतन्त्र विश्वकोश, नेपाली विकिपिडियाबाट
Jump to navigation Jump to search

परिचय[सम्पादन गर्ने]

नेपाली विषयमा स्नातकोत्तर गरेका कुलमणि देवकोटा (१९८५) मूलतः कविका रूपमा परिचित छन् । उनका आधा दर्जनभन्दा बढी कृतिहरू प्रकाशित छन् । उनी पाल्पा तानसेनका पुसिद्ध साहित्यकार माधवप्रसाद देवकाेटाका सुपुत्र हुन् । त्रिभुवन विश्वविद्यालय अन्तर्गत प्रध्यापन कार्यमा संलग्न देवकाेटा नाम चलेका कवि हुन् । [१]

साहित्य यात्रा[सम्पादन गर्ने]

नेपाल राजकीय प्रज्ञाप्रतिष्ठानद्वार अायाेजित कविता उत्सवमा प्रथम भएपछि देवकाेटाकाे कवित्वकाे गति अझ तीव्र भएकाे पाइन्छ । एेतिहासिक नेपाली संस्कृत अान्दाेलनमा सरिक भएर हाेस् अथवा ज्ञानकाे त्याे भाेक क्रान्ति कविता लेखेर हाेस् उनी अाफ्ना समयमा प्रसिद्धि प्राप्त गर्दै अाएका कवि हुन् । उनी संस्कत, नेपाली तथा हिन्दी भाषामा उत्तिकै दक्ष देखिन्छन् ।

प्रकाशित कृतिहरू[सम्पादन गर्ने]

  1. राष्ट्रिय लाेकगीत (२०१०),
  2. छरिएका फूल (कविता २०१५)
  3. साक्षरताकाे प्रसार (कविता २०२४)
  4. पुतलीकाे फूल (२०२५),
  5. गार्इजात्रा (कविता २०२९)
  6. सञ्चयनी (कविताहरू (२०३८),
  7. बुद्धलाेक (कविता २०५०)
  8. २०५१ का कविता (२०५२)
  9. श्रमजीवीकाे स्मृतिका १३ कविता (२०४६)


सन्दर्भ सूची[सम्पादन गर्ने]

  1. भट्टराई, घटराज (२०५६), नेपाली लेखक कोश, काठमाडौं : लक्ष्मीप्रसाद देवकोटा प्रतिष्ठान

बाह्य लिङ्क[सम्पादन गर्ने]

[१]