चार एसियाली बाघहरू

चार एसियाली बाघहरू
चार एसियाली बाघहरू, उत्तरबाट दक्षिणसम्म: दक्षिण कोरिया, ताइवान, हङकङ र सिङ्गापुर
चिनियाँ नाम
परम्परागत चिनियाँ	亞洲四小龍
सरलीकृत चिनियाँ	亚洲四小龙
अनुवादित अर्थ	Asia's Four Little Dragons
लिप्यन्तरण मन्दारिन - हान्यु फिनयिन Yàzhōu sì xiǎo lóng - Tongyong Pinyin Yàjhōu sìh siǎo lóng - वेड–जाइलेस Ya4-chou1 szu4 hsiao3 lung2 - आइपिए [jɑ̂.t͡ʂɤ́ʊ̯ sɨ̂ ɕjɑ̀ʊ̯ lʊ̌ŋ] - बोपोमोफो ㄧㄚˋ ㄓㄡ ㄙˋ ㄒㄧㄠˇ ㄌㄨㄥˊ Min - Hokkien POJ A-chiu sì sió lêng क्यान्टोनी - युफिङ aa3 zau1 sei3 siu2 lung4 - येल रोमानीकरण aa jāu sei síu lùhng
Korean name
Hangul	아시아의 네 마리 용
Hanja	아시아의 네 마리 龍
अनुवादित अर्थ	Asia's four dragons
लिप्यन्तरण - Revised Romanization Asiaui ne mari yong - McCune- Reischauer Asiaŭi ne mari yong
मलय नाम
मलय	Empat Harimau Asia
तमिल नाम
तमिल	நான்கு ஆசியப் புலிகள்

चार एसियाली बाघहरू (जसलाई चार एसियाली ड्रागन वा चिनियाँ र कोरियाली भाषामा चार साना ड्रागन पनि भनिन्छ) हङकङ, सिङ्गापुर, दक्षिण कोरिया, र ताइवानका विकसित एसियाली अर्थतन्त्रहरू हुन्। सन् १९५० को दशकको सुरुवातदेखि १९९० को दशकसम्म, यी देशहरूले तीव्र औद्योगिकीकरण गरेको थियो र प्रत्येक वर्ष ७ प्रतिशतभन्दा बढीको अत्यधिक उच्च वृद्धिदर कायम राखेको थियो।

२१औँ शताब्दीको सुरुवातसम्ममा, यी अर्थतन्त्रहरू उच्च आम्दानी भएका अर्थतन्त्रहरूमा विकसित भइसकेका थिए, र प्रतिस्पर्धात्मक क्षमताका क्षेत्रमा विशेषज्ञता हासिल गरेका थिए। हङकङ र सिंगापुर अग्रणी अन्तर्राष्ट्रिय वित्तीय केन्द्र बनेका छन् भने दक्षिण कोरिया र ताइवान इलेक्ट्रोनिक कम्पोनेन्ट र उपकरणहरू निर्माणमा अग्रणी छन्। ताइवान अहिले विश्वकै सबैभन्दा उन्नत सेमिकन्डक्टर चिप्स उत्पादन गर्छ; दक्षिण कोरिया पनि एक प्रमुख विश्वव्यापी हतियार निर्माताको रूपमा विकसित भएको छ। ठूला संस्थाहरूले यी देशहरूलाई धेरै विकासशील देशहरू, विशेष गरी दक्षिणपूर्वी एसियाका टाइगर क्युब अर्थतन्त्रहरूका लागि आदर्शको रूपमा सेवा गर्न जोड दिएका छन्।

१९९३ मा, विश्व बैङ्कको रिपोर्ट द ईस्ट एसियन मिरेकल ले आर्थिक उछालमा नवउदारवादी नीतिहरूको योगदानलाई श्रेय दिएको थियो, जसमा निर्यातमुखी नीतिहरूको पालन, कम कर र न्यूनतम कल्याणकारी राज्यहरू समावेश थिए। संस्थागत विश्लेषणहरूले केही स्तरमा राज्य हस्तक्षेप संलग्न रहेको पत्ता लगाए। केही विश्लेषकहरूले विश्व बैङ्कको प्रतिवेदनले सुझाव दिएको भन्दा औद्योगिक नीति र राज्य हस्तक्षेपको प्रभाव धेरै बढी रहेको तर्क गरे।

शिक्षा र प्रविधि

चारै सरकारले आफ्नो देशलाई दक्ष कामदार र इन्जिनियर तथा डाक्टरजस्ता उच्चस्तरीय जागिरमार्फत लाभ पुर्‍याउन पूर्वाधार र शिक्षा क्षेत्रमा ठूलो लगानी गर्नमा ध्यान केन्द्रित गरे। यो नीति सामान्यतया सफल रह्यो र यसले देशहरूलाई अझ उन्नत, उच्च आय भएका औद्योगिक विकसित देशहरूमा रूपान्तरण गर्न मद्दत गर्‍यो। उदाहरणका लागि, चारै देशहरू विश्वव्यापी शिक्षा केन्द्र बन्न पुगेका छन्, जहाँ सिङ्गापुर, ताइवान, दक्षिण कोरिया र हङकङका उच्च माध्यमिक विद्यालयका विद्यार्थीहरूले पि‍आइएसए परीक्षा जस्ता गणित र विज्ञान परीक्षामा उत्कृष्ट अङ्क प्राप्त गरेका छन् भने ताइवानका विद्यार्थीहरूले अन्तर्राष्ट्रिय ओलम्पियाडहरूमा धेरै पदक जितेका छन्।

उच्चस्तरीय शिक्षा सम्बन्धमा, अधिकांश विकसित देशहरूजस्तै यहाँ पनि धेरै प्रतिष्ठित कलेजहरू छन्। २०२३ को क्युएस विश्वविद्यालय श्रेणीअनुसार, विश्वका शीर्ष १०० विश्वविद्यालयहरूमा हङकङका ५, दक्षिण कोरियाका ६, सिङ्गापुरका २ र ताइवानका १ विश्वविद्यालय समावेश छन्। चारै देशको जनसंख्या सानो र विश्वविद्यालयहरूको इतिहास अपेक्षाकृत छोटो भए पनि, यी देशहरूले संयुक्त रूपमा संयुक्त राज्य अमेरिका वा संयुक्त अधिराज्य बाहिर अवस्थित शीर्ष १०० विश्वविद्यालयमध्ये एक चौथाइ हिस्सा ओगटेका छन्। विशेष उल्लेखनीय विद्यालयहरूमा राष्ट्रिय ताइवान विश्वविद्यालय, हङकङको चिनियाँ विश्वविद्यालय, हङकङ विज्ञान तथा प्राविधिक विश्वविद्यालय, सियोल राष्ट्रिय विश्वविद्यालय, राष्ट्रिय सिङ्गापुर विश्वविद्यालय, नान्याङ प्राविधिक विश्वविद्यालय र हङकङ विश्वविद्यालय समावेश छन्। हङकङ, सिङ्गापुर र सियोलका सहरहरू उच्च शिक्षा क्षेत्रमा प्रमुख केन्द्रका रूपमा परिचित छन्।