सौर्य चुलो

पाराबोलिक सौर्य चुलो

सौर्य कुकर वा सौर्य चुल्हो भनेको सूर्यको प्रकाश र ताप ऊर्जा प्रयोग गरेर खाना पकाउने उपकरण हो। हाल प्रयोगमा रहेका धेरै सौर्य कुकरहरू तुलनात्मक रूपमा सस्तो, कम प्रविधियुक्त उपकरणहरू हुन्, यद्यपि केही परम्परागत चुलो जत्तिकै शक्तिशाली वा महँगो हुन्छन्। र उन्नत, ठूला स्तरका सौर्य कुकरहरूले सयौं मानिसहरूको लागि खाना पकाउन सक्छसौर्य चुल्होलाई इन्धन चाहिँदैन र सञ्चालन गर्न लागत-प्रभावी हुने भएकाले, वन फँडानी र मरुभूमिकरण कम गर्न मानवीय संस्थाहरूले सुपथ मूल्यमा सौर्य चुलो वितरण गरिरहेका छन्।

इतिहास

प्राचीन समयमा, सौर्य ऊर्जाको प्रयोग ग्रीक, रोमी र चिनियाँ सभ्यताहरूमा अस्तित्वमा रहेको विश्वास गरिन्थ्यो, यद्यपि खाना पकाउनको लागि होइन।

सौर्य चुलोको सिद्धान्तको पहिलो शैक्षिक विवरण जेनेभाका भूगर्भशास्त्री, मौसमविद्, भौतिकशास्त्री र अल्पाइन अन्वेषक होरेस-बेनेडिक्ट डे सासुरले १७६७ मा दिएका थिए। सूर्यको प्रकाशद्वारा खाना पकाउने सिद्धान्त १८७० को दशकमा फ्रान्सेली विदेशी सेनामा ठूलो मात्रामा विकसित भएको थियो।

फाइदा तथा सिमितता

फाइदा

• उच्च-कार्यक्षमता भएका प्याराबोलिक सौर्य चुलो र भ्याकुम ट्यूब चुलोले २९० °सेल्सियस (५५० °फह्रेन्हाइट) भन्दा माथिको तापक्रम हासिल गर्न सक्छन्। यसको प्रयोग मासु ग्रिल गर्न, तरकारीहरू फ्राइ गर्न, सुप बनाउन, रोटी पकाउन र केही मिनेटमा नै पानी उमाल्न प्रयोग गर्न सकिन्छ। भ्याकुम ट्यूब प्रकारका चुलोहरू चिसो र बादल लागेको मौसममा पनि तातो हुन सक्छन्।

भारतको सौर्य ऊर्जा गाउँ

आन्ध्र प्रदेशको तिरुपतिबाट १२५ किलोमिटर उत्तरपश्चिममा अवस्थित ब्यासनिवारीपल्ले गाउँ भारतको पहिलो गाउँ हो जहाँ पूर्ण रूपमा सौर्य ऊर्जामा खाना पकाइन्छ।