क्रान्ति

नेपाली विकिपीडियाबाट
यसमा जानुहोस्: परिचालन, खोज्नुहोस्

रेभोल्युशन (ल्याटिन शब्द रेभोल्युशियो बाट व्युत्पन्न भएको हो, जसको अर्थ "अवस्थापलट" हुन्छ) अधिकारहरु वा संस्थानात्मक संरचनामा हुने एक मूलभूत परिवर्तन हो जो अपेक्षाकृत कम समयमा नैं घटित हुन्छ. राजनीतिक परिवर्तनहरुतर्फ संकेत गर्नका लागि यसको प्रयोग[१] कोपरनिकसको प्रसिद्द डि रिवौल्युश्निबस तर्फ्बियम कोलेस्तियम,को वैज्ञानिक क्रान्तिका कालदेखि नैं मिल्दछ.[२] अरस्तूले दुइ प्रकारका राजनैतिक क्रान्तिहरुको वर्णन गरेकोछ:

  1. एक संविधान भन्दा अर्को संविधानमा पूर्ण परिवर्तन
  2. उपस्थिता संविधानमा संशोधन[३]

मानव इतिहासमा अनेकौं क्रान्तिहरु घटित हुँदै आएकाछन् र ती पद्धति, अवधि अनि प्रेरक वैचारिक सिद्धान्तका मामलामा पर्याप्त भिन्न छन्. यिनको परिणामहरुका कारण संस्कृति, अर्थव्यवस्था र सामाजिक-राजनीतिक संस्थाहरुमा वृहद परिवर्तन भए।

एक क्रान्तिमा कोबाट घटक सामेल हुन्छन् र कोबाट हुँदैन, यस सम्बन्धमा विद्वत्तापूर्ण चर्चा धेरै मुद्दाहरुका वरिपरि केन्द्रित छ. क्रान्तिहरुका प्रारम्भिक अध्ययनमा मुख्यतः यूरोपीय इतिहासको मनोवैज्ञानिक दृष्टिकोणले विश्लेषण गरिएको छ, परन्तु र आधुनिक परीक्षणहरुमा वैश्विक घटनाहरु पनि सामेल छन् र अनेकहरु सामाजिक विज्ञानहरुका दृष्टिकोणहरुलाई पनि सामेल गरिएको छ जसमा समाजशास्त्र र राजनीति विज्ञान आउँछन्. क्रान्तिमा विद्वत्तापूर्ण विचारहरुको धेरै पीढिहरुले अनेकौं प्रतिस्पर्धात्मक सिद्धान्तहरुलाई जन्म दिएका छन् र यस जटिल तथ्यका प्रति वर्तमान सुझबुझलाई विकसित गर्नमा पर्याप्त योगदान दिएका छन्.

शब्द व्युत्पत्ति[सम्पादन गर्ने]

कोपरनिकसले सूर्यका चारैतर्फ ग्रहहरुको गतिमा लेखिएका आफ्नो लेखलाई "अन द रिवौल्युशन अफ सेलेस्टियल बौडीज " नाम दिए। यसका पछि 'क्रान्ति' खगोल विद्यादेखि ज्योतिष सम्बन्धी स्वदेशी विद्याका क्षेत्रमा प्रविष्ट भए; जसले सामाजिक व्यवस्थामा आकस्मिक परिवर्तनहरुको प्रतिनिधित्व गरे। यस शब्दको प्रथम राजनीतिक प्रयोग १६८८ मा विलियम III द्वारा जेम्स IIका स्थानापन्न हुनको वर्णनमा गरिएको. यस प्रक्रियालाई "द ग्लोरियस रिवौल्युशन "को नाम दिइएको छ।[४]

राजनीतिक र सामाजिक-आर्थिक क्रान्तिहरु[सम्पादन गर्ने]

फ्रांसीसी क्रान्तिका बेला 14 जुलाई 1789 मा बैसटिलीको तूफान.
जर्ज वशिंगटन, अमेरिकी क्रान्तिका नेता.
व्लाडिमीर लेनिन, 1917का बोल्शेविक क्रान्तिका नेता.
सुन यट-सेन, 1911का चीनी जिन्हाई क्रान्तिका नेता.

सम्भवतः प्रायः नैं, 'क्रान्ति' शब्दको प्रयोग सामाजिक-राजनीतिक व्यवस्थाहरुमा परिवर्तनतर्फ संकेत गर्नका लागि गरिन्छ.[५][६][७] जेफ गुडविन क्रान्तिको दुइ परिभाषाहरु दिन्छन्. एक व्यापक छ, जसका अनुसार क्रान्ति हो

"any and all instances in which a state or a political regime is overthrown and thereby transformed by a popular movement in an irregular, extraconstitutional and/or violent fashion"


अनि एक संकीर्ण छ, जस मा

"revolutions entail not only mass mobilization and regime change, but also more or less rapid and fundamental social, economic and/or cultural change, during or soon after the struggle for state power."[८]


जैक गोल्डस्टोन तिनलाई परिभाषित गर्दै भन्दछन् कि

"an effort to transform the political institutions and the justifications for political authority in society, accompanied by formal or informal mass mobilization and noninstitutionalized actions that undermine authorities."[९]


राजनीतिक र सामाजिक क्रान्तिहरुको अध्ययन अनेकहरु सामाजिक विज्ञानका अन्तर्गत गरिएको छ, विशेषतः समाजशास्त्र, राजनीतिशास्त्र र इतिहासका अन्तर्गत. यस क्षेत्रका अग्रणी विद्वानहरुमा क्रेन ब्रिन्टन, चार्ल्स ब्रौकेट, फारिदेह फार्ही, जन फोरन, जन मैसन हार्ट, सैमुएल हंटिंग्टन, जैक गोल्डस्टोन, जेफ गुडविन, टेड रबर्ट्स गुर, फ्रेड हेलिडे, चामर्स जन्सन, टिम मैक'डेनियल, बैरिंगटन मूर, जेफ्री पेज, विल्फ्रेडो पेरेटो, टेरहरुस रेन्जर, यूजीन रोसेनस्टक-ह्यूसे, थिएडा स्कौक पोल, जेम्स स्कट, एरिक सेल्बिन, चार्ल्स टिली, एलेनका ट्रिमब्रिंगर, कार्लोस विस्टास, जन वोल्टन टिमोथी विक्यहेम-क्रौले र एरिक वुल्फ आदि रहेका हुन् वा अहिले पनि छन्.[१०]

क्रान्तिहरुका विद्वान जस्तो कि जैक गोल्डस्टोन, क्रान्तिहरुका सम्बन्धमा भए विद्वत्तापूर्ण शोधको विभेद चार वर्तमान पीढिहरुका रूपमा गर्दछन्.[९] पहिलो पीढीका विद्वान् जस्तो कि गुस्ताव लिए बौन, चार्ल्स ए. एलवुड वा पितिरिम सोरोकिनको पद्धति मुख्यतः वर्णनात्मक थियो, र क्रान्तिहरुका तथ्यका लागि तिनको द्वारा दिइयो स्पष्टीकरण सामान्य तौरमा सामाजिक मनोविज्ञानदेखि सम्बंधित थिए, जस्तो कि लिए बौनको क्राउड साइकोलजी सिद्धान्त.[५]

अर्को पीढीका सिद्धान्तवादी क्रान्तिहरुका शुरू होंनेका कारणहरु र समयका बारेमा विस्तृत सिद्धान्त विकसित गर्नु चाहन्थे, जोकि अधिक जटिल सामाजिक व्यवहार सम्बन्धी सिद्धान्तहरुमा निहित था. यी तीन प्रमुख पद्धतिहरुमा विभक्त गर्न सकिन्छ: मनोवैज्ञानिक, समाजशास्त्र सम्बन्धी र राजनीतिक.[५]

टेड रबर्ट गुर, इवो के. फेयरब्रैंड, रोसलिंड एल. फेयरब्रैंड, जेम्स ए. गेशवहरुडर, डेविड सी. स्वार्त्ज र डहरुटन ई. मरिसन, प्रथम श्रेणीका अन्तर्गत आउँछन्. उनले संज्ञानात्मक मनोविज्ञान र कुंठा-आक्रामकता सिद्धान्तको अनुसरण गरे र देखा कि क्रान्तिको कारण सामान्य जनताको मानसिक अवस्था छ, जबकि यस सन्दर्भमा ती मानिसेका बीच मत विभेद थियो कि वास्तवमा मानिसहरुले कुन कारणदेखि विद्रोह गरे (जस्तै, आधुनिकीकरण, आर्थिक मंदी वा विभेदीकरण), ती सबै यस कुरामा सहमत भए कि क्रान्तिको प्राथमिक कारण सामाजिक-राजनीतिक अवस्थाका प्रति व्यापक स्तरमा फैली भएको कुंठा थियो.[५]

अर्को समूह, जोकि चाल्मर्स जन्सन, नील स्मेल्सर, बौब जेसौप, मार्क हार्ट, एडवर्ड ए. तिर्याकियन, मार्क छगोपियन जस्तै शिक्षाविदहरुका द्वारा बनाएको थियो, त्यसले टैल्कौट पारसंस र समाजशास्त्रको संरचनात्मक-प्रक्रियात्मक सिद्धान्तको अनुसरण गरे; उनले देखा कि समाज समग्र रुपले विभिन्न संसाधनहरु, मांगहरु र उपप्रणालिहरुका मध्य साम्यावस्थामा छ. जस्तो कि सबै मनोवैज्ञानिक विचारधाराहरुमा हुन्छ, त्यसै प्रकार असंतुलनका कारणहरुको परिभाषाका सम्बन्धमा तिनको मत अलग-अलग थियो, तर यस कुरामा त्यो सहमत थिए कि गंभीर असंतुलन नैं क्रान्तिका लागि उत्तरदायी छ.[५]

अन्ततः तेस्रो समूह, जसमा चार्ल्स टिली, सैमुएल पी. हटिंगटन, पीटर एम्मान र आर्थर एल. स्टिंकोकौम्बे जस्तै लेखक सामेल थिए,ले राजनीती शास्त्रका मार्गको अनुसरण गरे र बहुवादी सिद्धान्त (प्लुरालिस्ट सिद्धान्त) अनि हित समूह संघर्ष सिद्धान्तमा निर्भर रहे. यी सिद्धान्त मान्दछन् कि यो घटनाहरु दुइ प्रतिस्पर्धात्मक हित समूहका मध्य अधिकार संघर्षको परिणाम छन्. यस प्रकारका प्रतिदर्शमा, क्रान्तिहरु तब घटित हुन्छन् जब दुइ वा दुइभन्दा अधिक समूह साधारण निर्णयात्मक प्रक्रियामा, जोकि कुनै पनि राजनीतिक प्रणालीका लागि पारंपरिक छ, सहमत पाउँदैन र साथै साथ तिनको नजिक आफ्नो लक्ष्यका अनुसरण हेतु सेना नियुक्तिका लागि पर्याप्त संसाधन उपलब्ध हुन्छन्.[५]

अर्को पीढीका सिद्धान्तवादिहरुले देखा कि क्रान्तिहरुको विकास एक दोहरी प्रक्रियाछ; पहिला, वर्तमान अवस्थामा केही परिवर्तन यस्तो परिणाम दिन्छन् जो भूतकालका परिणामहरु भन्दा भिन्न छन्; अर्को, नयाँ अवस्था क्रान्तिका घटित हुनका लागि एक अवसर प्रदान गर्दछ. यस्तो अवस्थामा, एक घटना जोकि भूतकालमा क्रान्ति गरवानका लागि पर्याप्त थिएन (जस्तै, युद्ध, दंगे, खराब फसल), त्यही अब यसका लागि पर्याप्त हुन्छ- तर पनि यदि अधिकारी यस्ता खप्रकाररुका प्रति सचेत रह्नेछ्न्, त यस अवस्थामा पनि त्यो विरोधलाई रोक सक्छौं (सुधार वा दमनीकरण द्वारा).[९]

क्रान्तिहरुदेखि सम्बंधित अनेकहरु प्रारम्भिक अध्ययनहरुले चार मौलिक मुद्दहरुमा केन्द्रित हुने प्रयास गरे- प्रसिद्द एवम विवाद रहित उदाहरण जोकि वास्तवमा क्रान्तिहरुको सबै परिभाषाहरुका लागि सटीक छ, जस्तो कि ग्लोरियस रिवौल्युशन (1688), फ्रांसिसी क्रान्ति (1789-1799), 1917को रूसी क्रान्ति र चीनी क्रान्ति (1927-1949).[९] तर पनि, प्रसिद्द हारवर्ड इतिहासकार, क्रेन ब्रिन्टनले आफ्नो प्रसिद्द पुस्तक "द एनाटौमी अफ रिवौल्युशन"मा अंग्रेजी गृहयुद्ध, अमेरिकी क्रान्ति, फ्रांसिसी क्रान्ति र रूसी क्रान्तिमा ध्यान केन्द्रित गरे.[११]

समयका साथ, विद्वान् अन्य सैक्ने घटनाहरुको विश्लेषण पनि क्रान्तिका रूपमा गर्न लागोस् (क्रान्तिहरु अनि विद्रोहिहरुको सूची हेर्नुहोस्), र तिनको परिभाषाहरु अनि पद्धतिहरुमा अन्तरले नयाँ परिभाषा अनि स्पष्टीकरणलाई जन्म दिए. अर्को पीढीका सिद्धान्तहरुको आलोचना तिनको सीमित भौगोलिक प्रसार, आनुभविक सत्यापनको कठिनाइहरु र साथै साथ यस आधारमाको गयी कि तर पनि त्यो केही विशेष क्रान्तिहरुको स्पष्टीकरण दिन्छन् तर यस कुराका लागि कुनै स्पष्टीकरण छैन दे पाती कि यिनै परिस्थितिहरुमा अन्य समाजहरुमा विद्रोह क्यूं छैन भए.[१२]

अर्को पीढीको अलोचानाका कारण सिद्धान्तहरुको तेस्रो पीढीको जन्म भयो, जसमा थिएडा स्कौकपोल, बैरिन्ग्टन मूर, जैफ्री पेज र अन्य लेखक सामेल थिए जोकि प्राचीन मार्क्सवादी वर्ग संघर्ष माध्यमका आधारमा विस्तार गर्दै थिए, त्यो आफ्नो ध्यान ग्रामीण कृषि राज्य संघर्ष, उच्चवर्गीय मानिसेका साथ हुने राज्य संघर्ष र अन्तर्राजीय आर्थिक अनि सैन्य प्रतिस्पर्धा द्वारा घरेलू राजनीतिक परिवर्तनमा पडने भएका प्रभावतर्फ केन्द्रित गर्दै थिए. विशेषतः स्कौकपोलको स्टेट्स एंड सोशल रिवौल्युशंस तेस्रो पीढीको सर्वाधिक प्रचलित कृतिहरु मध्येको एक हो गयी; स्कौकपोलले क्रान्तिको व्याख्या गर्दै भने "यो समाजका राज्यहरु र वर्ग संरचनाको तीव्र, मौलिक रूपान्तरण छ...जोकि निम्न स्तरका वर्ग आधारित विद्रोहहरुका द्वारा समर्थित अनि स्वीकृत हुन्छ", र उनले क्रान्तिहरुलाई राज्य, उच्चवर्ग र निम्न वर्गदेखि सम्बंधित विभिन्न संघर्षहरुका लागि उत्तरदायी ठहराया.[१२]

बर्लिन वलका फौल र यूरोपमा अटम अफ नेशनका सबैभन्दा अधिक इवहरुट्स, 1989, अचानक र शान्तिपूर्ण रहोस् थिए.

१९८०का दशकका अन्तिम वर्षहरुदेखि विद्वत्तापूर्ण कार्यहरुका एक नयाँ निकायले तेस्रो पीढीका सिद्धान्तहरुको प्रभावकारितामा प्रश्न उठाउने शुरू गरिदिए. पुरानो सिद्धान्तहरुलाई पनि नयाँ क्रन्तिकारी घटनाहरुका द्वारा खासा आघात लागेको जो तिनको द्वारा सरलतादेखि व्यक्त गरेनन् जा सका. १९७९मा इरानी र र्निक्रगुआन क्रान्तिहरु, 1986मा फिलिपिन्समा जनशक्ति क्रान्ति र १९८९ मा यूरोपमा अटम अफ नेशंस यस कुराका गवाह बनेका कि अहिंसक क्रान्तिहरुमा प्रसिद्द प्रदर्शन एवं जन हडतालमा धेरै शक्तिशाली प्रतीत हुने शासनहरुलाई बहु वर्ग संयोगले ध्वस्त गरिदिए।

क्रान्तिहरुको सूची[सम्पादन गर्ने]

क्रान्तिहरुको सूचीका लागि हेर्नुहोस्:

  • काल्पनिक क्रान्तिहरु र कुप्सको सूची
  • क्रान्तिहरु र विद्रोहहरुको सूची

यी पनि हेर्नुहोस्[सम्पादन गर्ने]

  • विद्रोह
  • क्रान्तिको नीति
  • राजनीतिक संग्राम

संदर्भ[सम्पादन गर्ने]

  1. "अ सडेन ग्रेट चेन्ज इन् एफेयर्स" १५ औं दशकका मध्यमा एक सामान्य अर्थमा दर्ता गरिएको थियो र 1600 को तहतमा सबैभन्दा पहिला एक्सप्रेस राजनैतिकका बारेमा दर्ता गरिएको. "क्रान्ति" अक्सफोर्ड अंग्रेजी डिक्शनरी हेर्नुहोस्. 1688 को ग्लोरियस रेव्ल्युशन द्वारा शब्दको उपयोग सामान्य थियो। आइबिड. (ibid) . ओईडी (OED)
  2. रेपचेक, जैक (2007) कोपरनिकस सीक्रेट: हाओ द साइंटिफिक रेव्ल्युशन बिगैन साइमन चुस्टर, न्यूयर्क, ISBN 978-0-7432-8951-1
  3. ऐरिस्टोटल, द पोलिटिक्स V, tr. टी. ए. सिंकलेर (बाल्टीमोर: पहरुगुइन बुक्स, 1964, 1972), पृष्ठ 190.
  4. http://chagala.com/russia/pipes.htm
  5. ५.० ५.१ ५.२ ५.३ ५.४ ५.५ जैक गोल्डस्टोन, "क्रान्तिहरुका सिद्धान्त: तेस्रो पीढी, विश्वको राजनीति 32, 1980:425-53
  6. जन तुरुन्त, "क्रान्तिका सिद्धान्तहरुमा दोबारा गौर: चौथो पीढीको तर्फ", समाजशास्त्रीय सिद्धान्त 11, 1993:1-20
  7. क्लिफ्टन बी. गरोबर, क्रान्तिका सिद्धान्त र इतिहास, विश्व इतिहासको जर्नल 7.1, 1996: 21-40
  8. Goodwin, p.9.
  9. ९.० ९.१ ९.२ ९.३ Jack Goldstone, "Towards a Fourth Generation of Revolutionary Theory", Annual Review of Political Science 4, 2001:139-87
  10. जेफ गुडविन, नो अदर ती आउट: राज्य र क्रान्तिकारी आन्दोलन, 1945-1991. कैम्ब्रिज यूनिवर्सिटी प्रेस, 2001, पृष्ठ 5
  11. क्रेन ब्रिन्टन, द ऐनाटमी अफ रेव्ल्युशन , रिवाइस्ड एड. (न्यूयर्क, विंटेज बुक्स, 1965). पहिलो संस्करण, 1938.
  12. Cite error: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Goldstonet.E0.A5.AA

ग्रन्थ-सूची[सम्पादन गर्ने]

  • इम्मानुअल नेस द्वारा प्रकाशित द इंटरनैशनल इंसाइक्लोपीडिया अफ रेवलूशन एंड फौरेस्ट: १५०० टू द प्रेसहरुट , एमए (MA) [आदि]: विले एंड संस, २००९, ISBN १-४०५१-८४६४-७
  • पेरियु-सौसिन, एमिले, Les libéraux face aux révolutions : १६८८, १७८९, १९१७, १९३३ , कमाटायर, स्प्रिंग २००५, पीपी. १८१–१९३

बाह्य लिङ्क्स[सम्पादन गर्ने]

!: कासिम हुसैनी द्वारा सर्वत्र इतिहासमा क्रान्ति एक पक्का तथ्य छ

ढाँचा:Social and political philosophy