भजन

स्वतन्त्र विश्वकोश, नेपाली विकिपिडियाबाट
यसमा जानुहोस्: परिचालन, खोज्नुहोस्

नेपाली समाजमा पाठपूजा तथा व्रतपर्व उत्सवमा बाह्रै महिना जुनसुकै लोकगीतको रूपमा मुखपरम्परामा गाइँदै अाएको यस भजनमा खैंजडी,डम्फु, मजुरा अादि बाजाहरूको पनि अावश्यकता पर्छ र यसमा नाच्ने चलन पनि छ । भजन गाउनेहरू वृत्ताकार वा अर्धवृत्ताकारमा उभिन्छन् । तिनमध्ये एकजनाले खैंजडी मुसार्दै गीतको गेडा यसरी झिक्छ-

अशोकको वनमा
सिसौको फेदमा
रुन्थिन् साीतामार्इ
यति भनिसकेर उसैले भट्याउँदै सोध्छ-
हो कि होइन ?
यसपछि अरुले पनि उसलाई साथ दिंदं भट्याउँदै भन्छन्-
हो, हो
यसमा अघिबाट भट्याउनेले नारायण भन्छ र सामूहिक स्वरमा अरूले हरिहरि भन्छन् ।
त्यसपछि बाजा बजाउनेहरू उफ्रँदे, बस्तै, कम्मर मर्काउँदै, भुइँ ढोग्दै स्वर तानीतानी भजनको चरणलाई यसरी भट्याइरहन्छन्-
हो हो रुन्थिन् सीतामार्इ
हो हो रुन्थिन् सीतामार्इ ।
यसरी पराकाष्ठामा नपुगुन्जेल भजन लम्बिदै जान्छ ।[१]

सन्दर्भ सामग्री[सम्पादन गर्ने]

  1. नेपाली साहित्यकोश (२०५५), नेपाली लोकसंस्कृति र साहित्य, काठमाडौं ः ने.रा.प्र.प्र.