भजन

स्वतन्त्र विश्वकोश, नेपाली विकिपिडियाबाट
Jump to navigation Jump to search

नेपाली समाजमा पाठपूजा तथा व्रतपर्व उत्सवमा बाह्रै महिना जुनसुकै लोकगीतको रूपमा मुखपरम्परामा गाइँदै अाएको यस भजनमा खैंजडी,डम्फु, मजुरा अादि बाजाहरूको पनि अावश्यकता पर्छ र यसमा नाच्ने चलन पनि छ । भजन गाउनेहरू वृत्ताकार वा अर्धवृत्ताकारमा उभिन्छन् । तिनमध्ये एकजनाले खैंजडी मुसार्दै गीतको गेडा यसरी झिक्छ-

अशोकको वनमा
सिसौको फेदमा
रुन्थिन् साीतामार्इ
यति भनिसकेर उसैले भट्याउँदै सोध्छ-
हो कि होइन ?
यसपछि अरुले पनि उसलाई साथ दिंदं भट्याउँदै भन्छन्-
हो, हो
यसमा अघिबाट भट्याउनेले नारायण भन्छ र सामूहिक स्वरमा अरूले हरिहरि भन्छन् ।
त्यसपछि बाजा बजाउनेहरू उफ्रँदे, बस्तै, कम्मर मर्काउँदै, भुइँ ढोग्दै स्वर तानीतानी भजनको चरणलाई यसरी भट्याइरहन्छन्-
हो हो रुन्थिन् सीतामार्इ
हो हो रुन्थिन् सीतामार्इ ।
यसरी पराकाष्ठामा नपुगुन्जेल भजन लम्बिदै जान्छ ।[१]

सन्दर्भ सामग्री[सम्पादन गर्ने]

  1. नेपाली साहित्यकोश (२०५५), नेपाली लोकसंस्कृति र साहित्य, काठमाडौं ः ने.रा.प्र.प्र.