फाँसी

ब्रिटिश भारतमा १८५७ को भारतीय विद्रोहका दुई सहभागीहरूलाई फाँसी दिइएको।

फाँसी भनेको अपराधीलाई पासामा घाँटी झुन्ड्याएर मार्ने सजाय वा दण्ड हो। यो आत्महत्याको सामान्य विधि पनि हो।

प्राचीन कालमा अपराधीहरूलाई दण्ड दिनको लागि फाँसीबाट सजाय दिइन्थ्यो र वर्तमानमा पनि जघन्य अपराधको दोषीलाई यही प्रथा प्रचलित छ। अरब देशहरूमा फाँसी सामान्य सजय मानिन्छ।

विश्वभरको प्रचलन

जापान

जापानमा सबै मृत्युदण्ड झुण्ड्याएर गरिन्छ।

२३ डिसेम्बर १९४८ मा अमेरिकी प्रशासित शासनले हिदेकी तोजो, केन्जी डोइहारा, अकिरा मुटो, इवाने मात्सुई, सेशिरो इटागाकी, कोकी हिरोटा र हेटारो किमुरालाई द्वितीय विश्वयुद्धको एशिया-प्रशान्त थिएटरमा युद्धअपराध, मानवता विरुद्धको अपराध र शान्ति विरुद्धको अपराधको लागि इकेबुकुरोको सुगामो जेलमा फाँसी दिएको थियो।

२७ फेब्रुअरी २००४ मा, टोकियो सबवेमा भएको सरिन ग्यास आक्रमणको मुख्य योजनाकार, शोको असाहारालाई दोषी ठहर गरी मृत्युदण्डको सजाय सुनाइएको थियो। २५ डिसेम्बर २००६ मा, सिरियल किलर हिरोआकी हिडाका र अन्य तीन जनालाई जापानमा फाँसी दिइएको थियो। लामो समयसम्म झुण्ड्याएर फाँसी दिनु भनेको जापानमा नागरिकहरूलाई न्यायिक मृत्युदण्ड दिने विधि हो, जस्तै नोरियो नागायामा, मामोरु ताकुमा, र त्सुतोमु मियाजाकीको मामिलामा २०१८ मा शोको असाहारा र उनका समुहका धेरै सदस्यहरूलाई १९९५ को सरिन ग्यास आक्रमण गरेको आरोपमा फाँसी दिइएको थियो।

भारत

फाँसी दिने प्रचलन बेलायतीहरूले सुरु गरेका थिए। स्वतन्त्रता पछि भारतमा सबै मृत्युदण्ड झुण्ड्याएर दिइँदै आएको छ, यद्यपि कानूनले सैन्य मृत्युदण्ड फायरिङ स्क्वाडद्वारा दिने व्यवस्था गरेको छ। १९४९ मा, महात्मा गान्धीको हत्याको लागि मृत्युदण्डको सजाय सुनाइएका नाथुराम गोडसे स्वतन्त्र भारतमा मृत्युदण्ड दिइने पहिलो व्यक्ति थिए।.

भारतको सर्वोच्च अदालतले "दुर्लभमध्ये दुर्लभ घटनाहरूमा" मात्र मृत्युदण्ड दिनुपर्ने सुझाव दिएको छ।

२००१ देखि, भारतमा आठ जनालाई मृत्युदण्ड दिइएको छ।

नेपाल

मुख्य लेख: नेपालमा मृत्युदण्ड

बि.सं १९९७ मा सहिद शुक्रराज शास्त्री र धर्मभक्त माथेमालाई फाँसीबाट नै मृत्युदण्ड दिइएको थियो। लखन थापा र दुर्गानन्द झालाई पनि झुन्डाएर नै मृत्युदण्ड दिइएको थियो।