प्रकृतवाद

स्वतन्त्र विश्वकोश, नेपाली विकिपिडियाबाट
Jump to navigation Jump to search

प्रकृतवाद यथार्थवादकाे एक विकशित स्वरप वा शाखा हाे । यसलार्इ अङ्ग्रेजीमा नेच्युर्यालिज्म (Naturalism ) भनिन्छ । याे ल्याटिन भाषाकाे (Naturalis ) शब्दबाट विकसित भर्इ अङ्ग्रेजीमा प्रयुक्त शब्द हाे । [१]

परिचय[सम्पादन गर्ने]

प्रकृतवाद यथार्थवादको एक विकसित शाखाका रूपमा रहेको वाद हाे । यसलाई अङ्ग्रेजीमा नेचुर्यालिज्म भनिन्छ । यसको मूल स्रोत ल्यटिनको नाचुरालिस हाे । यस वादको प्रारम्भ उन्नाइसौं शताब्दीको उत्तराद्र्धमा भएको मानिए तापनि यसका प्रमुख प्रवर्तक एवं उन्नायक चाहिं एमिलजोला नै मानिएका छन् । त्यसपछि फ्रान्सका मोपासाँ यस वादका उत्कृष्ट अनुयायीका रूपमा रहेका देखिन्छन् । डार्विनको विकाशवादबाट पनि यो वाद प्रभावित देखिएको छ ।

प्रमुख मान्यताहरू[सम्पादन गर्ने]

  • प्रकृतिको बाह्य यथार्थको चित्रण नगरी मनुष्यको इन्द्रियजन्य प्रवृत्तिहरूकाे चित्रण गर्नु,
  • अन्य प्राणीसरह मानिस पनि आहार, निद्रा , भय, मैथुन आदिबाट सञ्चालित छ भन्ने मान्नु,
  • जीवनको नग्न प्रवृत्ति को चित्रण् गर्नु,
  • मानवका आदर्श र आध्यात्मिक पक्षको परित्याग गर्नु ।

नेपाली साहित्यमा यसकाे प्रयोग[सम्पादन गर्ने]

नेपाली साहित्यमा यसको सामान्य मात्र प्रभाव परेको देखिन्छ । खासगरी लैनसिंह बाङदेल, गोविन्द गोठाले, भवानी भिक्षु, विजय मल्ल, विश्वेश्वर प्रसाद कोइराला आदिका उपन्यास तथा बालकृष्ण सम र गोपालप्रसाद रिमालका नाटकहरूमा यसको आंशिक प्रभाव परेको पाइन्छ ।

सन्दर्भ सामग्रीहरू[सम्पादन गर्ने]

  1. जाेशी, डा.कुमारबहादुर (ते.सं. २०५४), पाश्चात्य साहित्यका प्रमुख वाद, काठमाडाैं ः साझा प्रकाशन

बाह्य लिङ्कहरू[सम्पादन गर्ने]

यो पनि हेर्नुहोस्[सम्पादन गर्ने]