कार्ल मार्क्स

स्वतन्त्र विश्वकोश, नेपाली विकिपिडियाबाट
Jump to navigation Jump to search
Karl Marx.jpg
कार्ल मार्क्स
जन्म: ५ मे १८१८
ट्रायर् प्रुसिया अर्जेन्टिना(Trier, Prussia)
मृत्यु:१४ मार्च १८८३ (६४ वर्षको उमेरमा)
लन्डन, यु.के.
कार्यक्षेत्र: साम्यवादी दर्शन, मार्क्सवादीको दर्शनको सृजना
क्रान्तिको असर परेका देश:संसारका प्रायः सबै राष्ट्रहरू
क्रान्तिको क्षेत्र(विषय):साम्यवादी (Communist)
आन्दोलन:साम्यवादी (Communist)
क्रान्तिको परिणाम:साम्यवादी सरकारको स्थापना
महत्वपूर्ण कार्य:एङ्गेलसित मिलेर मार्क्सवादको स्थापना
लेखन कार्य:अधिशेष मूल्य, मूल्य, अलगावको श्रम सिद्धान्त र कार्यकर्ताको शोषणको लागि योगदान, कम्युनिस्ट घोषणापत्र, पूँजी, इतिहासको भौतिकवादी अवधारणा
अन्य कार्य:-
वेबपेज:-
हस्ताक्षर:Karl Marx Signature.svg

कार्ल हेन्-रिक् मार्क्स (५ मे १८१८ - १४ मार्च १८८३) एक प्रसिद्ध दार्शनिक, राजनैतिक अर्थशास्त्री, इतिहासकार, राजनैतिक सिद्धान्तका प्रणेता, समाजशास्त्री, साम्यवादी एवं क्रान्तिकारी व्यक्तिको नाम हो जसको विचार र सिद्धान्तको आधारमा वर्तमान साम्यवाद (कम्युनिज्म)को जन्म भएको हो| कार्ल मार्क्सले १८४८मा प्रकाशित कम्युनिष्ट घोषणा पत्र (The Communist Manifesto)को प्रथम अध्यायको पहिलो पंक्तिमा आफ्नो दृष्टिकोणको सार लेखेका छन् : "अहिले सम्मको सम्पूर्ण समाजको इतिहास वर्ग संघर्षको इतिहास हो" The history of all hitherto existing society is the history of class struggles.” मार्क्सले तर्क दिएका छन् : "पुरानो सामाजिक आर्थिक प्रणाली सरह पूँजीवाद पनि आन्तरिक तनावको कारण विनाश भएर जानेछ| जसरी सामन्तवादको स्थान पूँजीवादले लिन्छ त्यसरी नैं समाजवादले पनि पूंजीवादको स्थान ओगट्ने पालो निश्चय आउनेछ अनि राज्यविहीन, वर्गहीन शुद्ध साम्यवादी समाजको निर्माण हुनेछ| .[१][२]

जीवनी[सम्पादन गर्ने]

कार्ल हेन्-रिक् मार्क्सको जन्म प्र्युसिया(Prussia) राज्यको लोअर रीन् (Lower Rhine) प्रांतको ट्रायर् (Trier) भन्ने ठाउँमा भएको हो| उनका पिता हेन्-रिक् मार्क्स एक सफल वकील थिए जसले प्रसिया(Prussia)को संविधानको निम्ति आन्दोलनमा भाग लिएका थिए| उनकी आमाको जन्म थलो होल्याण्ड थियो, माता-पिता दुवै यहूदी थिए| तर कार्ल मार्क्स जन्मनु एक वर्ष अघि एउटा चर्चमा बख्तिस् लिएका थिए| ६ वर्षको उमेरमा कार्ल मार्क्सलाई पनि बख्तिस् दिलाईयो[३] कार्ल मार्कसले प्रुसियाका ब्यापारीकी छोरी जेनी वोन् वेस्ट् फ्यालेन् (Jenny von Westphalen) सित १९ जून १८४३ बिहे गरे| मार्क्स र जेनिका सात जना सन्तानहरू भए तर गरीबीको कारणले तीन जना मात्र जीवित रहे|[४] मार्क्सको आयको प्रमुख श्रोत फ्रेड्रिक् एंगेल्स् बाट पाएको सहयोग मात्र थियो| मार्क्स प्रायः हात-मुख जोड्ने समस्याका बीच बाचे, यसको कारण केही हदसम्म पत्नी र नानीहरूको विलासिता थियो जो मार्क्सले समाजिक स्थिति एवं समयको संस्कृतिको निम्ति जरुरी सोचेका थिए| मार्क्सका जेनी पट्टि सात सन्तान भए भने एउटा अवैध सन्तान(छोरो) घरकी नोकरनी हेलेन डेमुट्बाट भएको थियो|[५]

कार्ल मार्क्सको समाधि हाई गेट, लन्दन

दिशम्बर १८८१मा पत्नी जेनीको मृत्यु भएपछि मार्क्सलाई सर्दी-जुखामले पक्र्यो जसले बिस्तारै ब्रोन्क्राइटिस्ट्को ‍रूप लियो| यस कारण जिन्दगीका अन्तिम १५ महिना बिमारी अवस्थामा नै बिते र १४ मार्च १९८३को दिन लन्दनमा देहावसान भयो| उनको परिवार र साथी-भाइले उनको अन्तिम संस्कार १७ मार्च १८८३ का दिन लन्दनमा नै गरे| मार्क्सको समाधिमा यो सन्देश लेखिएको छ-"Workers of the word, unite[६] सांस्कृतिक इतिहासकारहरू कार्ल मार्क्सलाई आधुनिक र पूर्वाधुनिक समाजको बीचमा शृङ्खलाबद्ध अवधारणा कायम गराउने प्रथम प्रमुख सामाजिक विचारक मान्दछन्|[७]

शिक्षा[सम्पादन गर्ने]

मार्क्सका माता-पिता उनलाई तेह्र वर्षको उमेरसम्म घरैमा शिक्षा दिए| १८३५मा ट्रायर् जिम्नाजियम् स्कूल (Trier gymnasium school) बाट स्नातक बनेपछि १७ वर्षको उमेरमा बून विश्वविद्यालयमा भर्ना भए | उनी आफू दर्शन र अङ्ग्रेजी पढ्न् चाहन्थे तर उनका पिताले कानून विषय अध्ययनको अधिक व्यवहारिक क्षेत्र भनी जोर दिए|[८] बोनमा Trier Tavern Club drinking society (Landsmannschaft der Treveraner)</ref> सामेल भई एक प्रकारले अगुवा भएको कारण कम अङ्क प्राप्त गरेको कारण उनका पिताले बर्लिन विश्वविद्यालयमा सरुवा गरे जहाँ दर्शन शास्त्र र इतिहासको भ्रमण (excursions)को कारण कानून विषयको महत्व घट्यो | यस अवधिमा मार्क्सले धेरै कविता र निबन्धहरू लेखे | उनका रचनामा उनका पिताबाट अर्जित उदार तथा धार्मिक भाषाको प्रयोग गरिएकोछ, तर पछि गएर उनी नास्तिक बनें|

युवा कार्ल मार्क्स
सन् १८८२मा खिचेको मार्क्सको फोटो

कार्ल मार्क्स ग्रेट !!

लेखन कार्य[सम्पादन गर्ने]

प्रभाव[सम्पादन गर्ने]

हरी राेक्का ले लेख्नुभएकाे

याेगेश राजभण्डारी

कार्ल मार्क्स ५ मे, १८१८ मा ट्रियर सहरमा जन्मिएका थिए । त्यो सहर सन् १७९४ देखि १८१४ सम्म फ्रान्सेली प्रशासनको अधीनस्थ थियो र त्यसवेलासम्म पनि १७८९ मा भएको फ्रान्सेली राज्य क्रान्तिको सम्झना बलियो थियो । मार्क्स त्यो समयमा जन्मिएका थिए जुनवेला सारा युरोपमा नयाँ खालको जागरण आइरहेको थियो ।

बेलायतमा सम्पन्न पहिलो औद्योगिक क्रान्तिको विस्तार पश्चिम युरोप हुँदै पूर्वी युरोपतिर फैलिरहेको थियो । बेलायत, स्पेन, फ्रान्स, पोर्चुगल आदि आफ्ना–आफ्ना साम्राज्यहरू विस्तार गर्न जोरसोरले लागिपरेका थिए र एक–अर्कासँग प्रतिस्पर्धा गरिरहेका थिए । पर्याप्त मात्रामा उत्पादन गर्ने र बेच्ने अनि नाफा आर्जन गर्ने धन्दा चलिरहेको थियो ।

यो कमाउधन्दा बढिरहँदा फ्रान्सेली क्रान्तिताका लागेका नारा ‘मुक्ति’ ‘समानता’ र ‘ऐक्यबद्धता’ क्रमशः ओझेलमा पर्दै गइरहेका थिए । कृषिबाट उद्योगमा रूपान्तरण गर्ने प्रक्रिया तीव्र हुँदै जाँदा बहुसंख्यक मानिसको जीवन कठिन बन्दै गएको थियो । त्यो विषम परिस्थितिले मार्क्सलाई आमूल परिवर्तनकारी लोकतान्त्रिक व्यवस्था हुँदै साम्यवादतर्फ आकर्षित हुने वातावरण बन्यो ।

मार्क्स राम्रै आर्थिक अवस्था भएको यहुदी परिवारमा जन्मिएका थिए । उनका पिताजी वकिल थिए ।

उनी स्थानीय तहको शिक्षा सकेपछि सर्वप्रथम बोन विश्वविद्यालयमा कानुनको विद्यार्थी बने, त्यसपछि सांस्कृतिक केन्द्रका रूपमा रहेको बर्लिन विश्वविद्यालय गएपछि दार्शनिक जर्ग विल्हिम फ्रेडरिक हेगलका युवा अनुयायीहरूको संगतमा परेपछि इतिहास र दर्शन पढे ।

सन् १८४२ मा ब्रुनो बुयरसँग मिलेर ‘रेन्चे जाइतुङ’ नामक पत्रिका निकाले । पत्रिकामा किसानमाथि गरिएको विभेदविरुद्ध लेखिएपछि सरकारले प्रतिबन्ध लगायो र उनलाई देश निकाला । त्यसपछि उनले राजनीतिक अर्थशास्त्र पढ्न थाले खासगरी फ्रेडरिक एंगेल्स लिखित तथा जर्मन–फ्रेन्च एनल्समा प्रकाशित ‘आउटलाइन्स अफ अ क्रिटिक अफ पोलिटिकल इकोनोमी’ पढे ।

त्यो एनल्समा मार्क्सका दुई निबन्ध छापिएका थिए । पहिलो ‘कन्ट्रिब्युसन टु दी क्रिटिक अफ हेगल्स फिलोसोफी अफ ल’ र ‘अन दी जिउइस क्वेस्चन’ । सन् १८४४ मा मार्क्स र एंगेल्सले १० दिन सँगै बसेर ब्रुनो बुयरको ‘सेपरेसन अफ फिलोसोफिकल क्रिटिक’को विपक्षमा ‘दी होली फ्यामेली’ लेखे । त्यहीँदेखि दुईजनाबीच जीवनपर्यन्त सहकार्य सुरु भयो ।

पर्सियन सरकार (हालको जर्मन) सरकारले दबाब दिएपछि मार्क्सलाई पेरिस बस्न पनि प्रतिबन्ध लाग्यो र उनी ब्रसेल्समा पुगे । त्यही वर्ष एंगेल्सको ‘कन्डिसन्स अफ दी वर्किङ क्लास इन इंग्लैन्ड’ छापियो जुन बृहत् अध्ययन तथा वस्तुगत अनुसन्धानका आधारमा आधारित थियो । त्यसपछि एंगेल्ससँगै मार्क्स इंग्लैन्ड पुगे र राजनीतिक अर्थशास्त्र, इंग्लिस समाजवाद पढ्न थाले श्रमजीवि संगठनका नेताकार्यकर्तासँग उठबस गर्न थाले ।

दुईजना मिलेर १८४५ मै जर्मन आइडोलोजी नामक पुस्तक लेखे, तर त्यो पुस्तक भने १९३२ मा मात्र प्रकाशित भयो । १८४८ मा प्रुधोँको आलोचना गर्दै लेखिएको पुस्तक ‘दी पोभर्टी अफ फिलोसोफी’ प्रकशित भयो । ब्रसेल्समा बस्दा मार्क्स संगठन निर्माणको काममा पनि संलग्न भए । त्यही विचार आदान–प्रदानका लागि आदा अन्तर्राष्ट्रिय सञ्जाल निर्माण गरे ।

त्यही सञ्जाल पछि गएर ‘श्रमजीवी जनताको पहिलो अन्तर्राष्ट्रिय आन्दोलन’का रूपमा स्थापित भयो । ९ जुन अफ १८४७ मा पहिलो सम्मेलन गरेर ‘ओर्किङ म्यान आफ दी अल कन्ट्रिज युनाइट’ घोषणा गरियो । त्यही वर्ष गरिएको दोस्रो सम्मेलनले मार्क्स र एंगेल्सलाई राजनीतिक तथा सैद्धन्तिक कार्यक्रम तयार पार्ने जिम्मा दियो ।

उनीहरूले सन् १८४८ मा कम्युनिस्ट पार्टीको घोषणापत्र तयार पारे । घोषणापत्र प्रकाशित भएपछि युरोपमा ठूलो हल्लीखल्ली हुन पुग्यो । ब्रसेल्सबाट निस्कासनमा परेपछि मार्क्स पुनः पेरिस फर्किए त्यसपछि कोलोन पुगे । त्यहाँ उनले, क्लास स्ट्रगल इन फ्रान्स, दी एटिन्थ ब्रुमेएर अफ लुई बोनापार्ट, ‘रिभ्योलुसन एन्ड काउन्टर रिभ्योलुसन इन फ्रान्स’ लेखे । जर्मन र फ्रान्सबाट पुनः लखेटिएपछि १८४९ मा लन्डनमा बस्न थाले र जीवनभर त्यहीँ रहे ।

इतिहास र सिद्धान्त

माक्र्सवाद अन्य सैद्धान्तिक अवधारणाभन्दा ऐतिहासिक उत्खननका कारण भिन्न छ । जसलाई हामी माक्र्सवाद भन्छौँ, त्यो कल्पनामा होइन, ऐतिहासिक सत्यतथ्यमा आधारित छ । मार्क्स भन्छन्, ‘मान्छेले आफ्नो इतिहास आफैँ बनाउँछ, कसैलाई खुसी पार्न कसैले पनि इतिहास बनाउँदैन (हेर्नुहोस्, दी एटिन्थ ब्रुमेएर अफ लुई बोनापार्ट’को पहिलो अध्याय) ।

त्यो इतिहास वर्गीय शोषण कुन चरणबाट गुज्रिँदै छ भन्ने कुरामा भर पर्छ । साधारणतया ‘उत्पादन पद्धति’, आर्थिक शक्ति र सम्बन्ध तथा उनीहरूबीचको अन्तरविरोध आदिले निर्माण गर्ने वर्ग र समाजमा कसको कस्तो निर्णायक भूमिका रहन्छ भन्ने निर्धारण गर्छ । ऐतिहासिक निर्धारण आर्थिक तथा प्राविधिक विषयले ऐतिहासिक रूपान्तरण गर्नमा तिनको भूमिका, राजनीतिले निर्धारण गर्ने आर्थिक नीति र संस्थागत परिचालनले शोषणका ऐतिहासिकता कस्तो भन्ने तय गर्छ ।

इतिहासका सबै मोडहरूलाई हेरेर नै मार्क्स र एंगेल्सले कम्युनिस्ट घोषणापत्रमा ‘अहिले अस्तित्वमा रहेको समाज इतिहासमा भएका अनेक वर्गसंघर्षको उपज’ भने । यो वाक्यले नै माक्र्सले खिचेको क्रान्तिकारी राजनीतिक कार्यक्रमको विचारको खाका प्रस्तुत हुन्छ ।

यही सोचले श्रमजीवी मानिसहरूको आत्म स्वभिमान जगाउने संघर्ष मात्र होइन, सबै प्रकारका शोषण र उत्पीडनबाट मुक्त हुनका लागि संघर्ष गर्न उक्साउँछ । पुँजीवादी आर्थिक तथा सामाजिक विकासमा उत्पादन सम्बन्ध र उत्पादन प्रकृयाको ऐतिहासिकताका आधारमा समाजलाई हेर्ने बुझ्ने क्रममा मार्क्सले शास्त्रीय अर्थशास्त्रको चिरफार गरे ।

त्यो चिरफार र आलोचनाको ऐतिहासिक विवेचनाको सैद्धान्तिक जग मार्क्सकै ‘गु्रन्डरिसे’मा उल्लेख गरिएको पाइन्छ । जो सन् १९७० को दशकममा मात्र अंग्रेजीमा प्रकाशित भयो । मार्क्सले एउट बुद्धिजीवीले गर्ने विश्व व्यवस्थाको ऐतिहासिकताको व्याख्या मात्र पस्किएनन् यसलाई कसरी बदल्न सकिन्छ भन्ने कुरामा आफ्नो ध्यान बढी केन्द्रित गरे ।

बुर्जुवा क्रान्तिका पक्षधरले यो ऐतिहासिकताका आधारमा हेर्ने दृष्किोणको ठूलो विरोध गरेका छन् । उत्पादनका साधनमाथिको स्वामित्व र उत्पादन प्रक्रिया तथा उत्पादन सम्बन्धको आधारको समाजको व्याख्याको विकल्पमा म्याक्स वैवरले ‘पुँजीवादी समाज र त्यसका क्रियाकलाप बुझ्न सीमान्त उपयोगिताको सिद्धान्तलाई’ प्रारम्भिक औजारका रूपमा प्रयोग गरे । वर्गको व्याख्यालाई उनले राजनीतिक मुद्दाबाट विशुद्ध ‘आर्थिक श्रेणी’मा ओराले । अहिलेसम्मका पुँजीवादी समाजशास्त्रीहरू वैवरकै धरातलमा उभिएर माक्र्सवादको विरोध गर्ने गर्छन् ।

मार्क्सको ‘हिस्टोरिकल म्याटेरियालिजम’ माक्र्सवाद मान्ने र नमान्ने दुवैथरी गम्भीर अध्येताहरूले राम्ररी बुझेका छन् र समर्थन र विरोधमा व्याख्या पस्किएका छन् । जस्तो लेनिन, रोजा, ग्राम्सी र चे ग्वेभारा आदि तीमध्ये प्रमुख हुन् । तर, कतिपय व्याख्या अधुरा र अपुरा रहेको भनाइहरू पनि आइरहेका छन् । क्यापिटलको पहिलो भोलुम छापिएपछि मार्क्सको देहान्त हुन पुग्यो ।

उनका नोटबुक र तत्काल उपलब्ध सामग्रीका आधारमा एंगेल्सले ‘क्यापिटल’को भाग २ र ३ प्रकाशमा ल्याए । यतिवेलासम्म पुँजीका ६ वटा भाग खासगरी जमिन (ल्यान्डेड प्रोपर्टी), ज्यालादारी मजदुरी, वैदेशिक व्यापार, विश्व बजार र संकटमा आधारित ६ भाग प्रकाशित छन् । पछिल्लो एक दशकयता ‘मार्क्स–एंगेल्स संकलनमाला (मेगा)’ गठन गरेर सबै सामग्री खोज्दा राजनीतिक अर्थशास्त्रका १५ वटा भोलुम तयार हुने कुरा प्रकाशमा आएको छ ।

मेगाले विश्व इतिहासको क्रोनोलोजी मात्रै १५ सय पृष्ठ भेटिएको जनाइएको छ । त्यतिवेलाका मार्क्सका साथीभाइ, इष्टमित्र र सामग्रीको तीव्रतासाथ खोजी भइरहेको छ । झन्डै २ सयका हाराहारीमा रहेका डायरी जुन समाज विज्ञान, इतिहास, मानवशास्त्र, प्रकृति विज्ञान र म्याथम्याटिक्ससँग जोडिएका भेटिएको दाबी गरिएको छ ।

यिनले विगतमा अधुराअपूरा रहेका कृति पूरा गर्न, कम व्याख्या भएका र अस्पष्टतालाई प्रस्ट बनाउन र व्यवस्थित गर्न सजिलो हुने जनाइएको छ (हेर्नुहोस्, जोन वेलामी फोस्टरद्वारा लिखित ‘माक्र्स ओपेन इन्डिड क्रिटिक’ मोन्थ्ली रिभ्यू, १ मे २०१८) । यसको अर्थ मार्क्सवाद अपुरो थियो अब पूरा हुने भन्ने अर्थ कदापि होइन । माक्र्सले आफ्नो जमानाको आर्थिक सामाजिक धरातलमा उभिएर गरेका खोज तथा अनुसन्धानले उनका त्यसवेला गरेका तर्कहरूलाई पुष्टि गर्न थप मद्दत पुग्नेछ ।

मार्क्सवादीमा आएको उतारचढाव

मार्क्सवाद ऐतिहासिक वर्ग संघर्षलाई अध्ययन गर्ने विधि हो । विज्ञानप्रविधिको विकासले ल्याउने परिवर्तन अर्को अर्थमा हरेक औद्योगिक क्रान्तिले ल्याउने परिवर्तन, हरेक परिवर्तनभित्र विकसित हुने कामदार शक्ति कसरी निर्माण हुन्छ, त्यो कामदार शक्ति कसरी प्रशिक्षित हुन्छ र कस्ता बाहक वा संगठकले तिनलाई डो-याउँछन् भन्ने कुराले कस्तो वर्ग बन्छ र कस्तो संघर्ष हुन्छ वा हुने सम्भावना रहन्छ भन्ने निर्धारण गर्छ ।

आर्थिक–सामाजिक परिस्थिति, श्रमजीवि शक्तिको प्रशिक्षण, राज्यको नीतिले निर्धारण गर्ने वर्ग संघर्ष र क्रान्तिपछिको रूपान्तरण प्रक्रिया यो अध्ययनसँग जोडिने महत्वपूर्ण कडी हुन् । त्यसैले सिद्धान्ततः मार्क्सवाद वादविवाद वा बहस (डाइलेक्टिक), भौतिकवाद (म्याटेरियालिजम), र इतिहास (हिस्ट्री) सम्मिश्रण हो ।

त्यसैले ठीकठीक विश्लेषण गर्न र एक्सनमा उत्रन त्यति सजिलो छैन त्यसैले माक्र्सको एउटा प्रसिद्ध भनाइ छ, ‘विज्ञानसम्म पुग्न बनिबनाउ राजमार्ग हुँदैन’ । ‘मार्क्सवाद’, बाइबल, कुरान, वा गीता होइन, जसलाई कण्ठस्थ गरेर कथित ‘मुक्ति’ प्राप्त होस् । आजसम्म जेजति समाजवादी क्रान्ति सम्पन्न भए मार्क्सवादी विधिअनुरूप आफ्नो वर्गसंघर्षको इतिहास, तत्कालीन समाजको आर्थिक सामाजिक संरचना, तत्कालीन राज्यको प्रकृति र प्रवृत्ति, समाजमा विद्यमान वर्गसंघर्ष आदिलाई गहिरोसँग केलाएर बहुमत मानिसलाई संगठित संघर्षमा होम्दै सफलता चुमे ।

मार्क्सवादी अध्ययन विधिकै कारण पछिल्ला मार्क्सवादीहरू ‘ठोस परिस्थितिको ठोस विश्लेषण’ गरेर क्रान्तिलाई डो-याए । रुसको अक्टोबर क्रान्ति, चिनियाँ जनक्रान्ति वा क्युबाली क्रान्ति सबै आ–आफ्ना परिवेशमा आ–आफ्ना व्याख्या र विश्लेषणका आधारमा सम्पन्न भएका थिए । ती सबैको संघर्षको प्रकृति भिन्नाभिन्नै थियो ।

परिस्थिति र श्रमजीवी सर्वहारा वर्गको सामाजिक र सांस्कृतिक अवस्था भिन्नाभिन्नै थियो । समाजवाद कसरी लागू गर्ने भन्ने विषय कार्यक्रम पनि स्वाभाविक रूपमा फरक–फरक थिए । किनकि पूर्णरूपमा विकसित पुँजीवादी समाजको रूपान्तरण र अर्को पछौटे कृषि प्रधान देशको रूपान्तरण कपी गर्न मिल्दैनथ्यो । ज–जसले नीति निर्माण, कार्यक्रम र विचार हुबहु सार्न कोसिस गरे ती नराम्रोसँग पछारिए । जसले आफ्नो समाज विश्लेषण धरातलीय यथार्थमा रहेर राम्ररी केलाएर अगाडि बढे तिनीहरू सफल भए ।

केही नवउदारवादी पुँजीवादी पक्षधर विद्वानहरूले सोभियत संघ तथा पूर्वी युरोपको विघटनपछि इतिहासको समाप्तिको घोषणा गरे । यसको अर्थ पुँजीवादको विकल्पमा रहेको समाजवादको अन्त्य र सँगसँगै मार्क्सवादको अन्त्य भएको घोषणा गर्ने कसरत थियो त्यो । कसैकसैले मार्क्सवाद विज्ञान र प्रविधिमैत्री नभएको घोषणा पनि गरिदिए । कसैकसैले पुँजीमैत्री नभएकाले विकासमैत्री नभएको आरोप लगाउन चुकेनन् ।

तर, तिनले समग्रतामा के बुझेनन् भने यदि समाजवादले खोजेजस्तो सम्पत्तिको वितरण र पुनर्वितरण अवरुद्ध भयो भने आममानिस उत्पादन र उत्पादनका साधनबाट वञ्चित हुन्छन्, त्यसको अर्थ पुँजी सञ्चिति तथा पुँजी निर्माणसमेत अवरुद्ध हुन्छ । यसको अर्थ सम्पूर्ण वस्तु तथा सेवाको उत्पादन र पुनर्उत्पादनमा नकारात्मक असर पर्छ । त्यसले सम्पूर्ण अर्थतन्त्रमा मात्र होइन, सामाजिक संकट खडा हुन पुग्छ । दोस्रो विज्ञान र प्रविधिको विकास भनेको केही मुट्ठीभर व्यक्तिको धन सञ्चयका लागि कि आमजनताको सन्तुष्टिका लागि ?

मानव निर्मित वैज्ञानिक सिर्जना र प्रविधि विकास उपलब्धि मानव विकासका लागि धन आर्जन गर्ने साधन मात्र ? पुँजीवादीहरू मानवतावादलाई नकार्दै विज्ञान र विकासको निजत्वकरणमा लिप्त हुन्छन् । मार्क्सवाद निजत्वकरणको खिलाप थियो र छ । सम्पूर्ण उपलब्धि समाजका सम्पुर्ण मानिसको जीवन पद्धतिमा सुधार गर्न, सहज बनाउन लक्षित हुनुुपर्छ भन्ने थियो ।

आजसम्मका सबै वैज्ञानिक आविष्कार र विकास व्यक्तिगत निजी सम्पत्ति आर्जनका लागि नभएर समाजकल्याणका खातिर भएका हुन् भन्ने बुझ्न पुँजीवादीहरूले चाहेनन् (हेर्नुहोस् अल्वर्ट आइन्स्टाइन लिखित ‘ह्वाई सोसिलिजम’ अझै पनि मन्थ्ली रिभ्यू अनलाइनमा पढ्न सकिन्छ) ।

मार्क्सवाद अल्पकालीन, मध्यकालीन वा दीर्घकालीन योजनाको पोको थिएन भन्ने पनि पुँजीवादीसँगै कथित मार्क्सवादीहरूले पनि बुझेनन् वा बुझ्न चाहेनन् । त्यसैले केही मार्क्सवादीहरूले शासनसत्ता हुँदा गरेका सतही घोषणा, सतही क्रियाकलाप तथा विकृत रूपान्तरणलाई मार्क्सवादसँग जोडेर हेरे । वास्तवमा ती केही मार्क्सलाई बदनाम गर्न चाहने पुँजीवादी र तिनका हिमायतीहरूको औजारजस्तै बन्न पुगे ।

पुँजीवादीहरूलाई एक प्रकारले औडाहा भएको थियो । मार्क्सवादप्रति तिनको ईष्र्या चुलिँदै गएको थियो । मार्क्सवादलाई सिराने हालेर गरिएका २०औँ शताब्दीभरिका क्रान्तिले गरिब, सर्वहारालाई सशक्तीकरण गरेर जमिन तथा फ्याक्ट्रीको मालिक बनाएको थियो । राष्ट्रिय राज्यको निर्माण गर्दै स्वतन्त्र सार्वभौम सत्तासम्पन्न जनताका अधिकारका नाममा साम्राज्यवादविरुद्ध स्वाधीन संघर्ष सञ्चालन गर्न हौस्याएको थियो ।

शिक्षा, स्वास्थ्य रोजगारीमा आमजनताको पहुँच पु-याउन र राज्यको दायित्वको पहिचान बढाउन माक्र्सवाद औजार बन्न पुगेको थियो । दासका रूपमा भित्र्याएका काला जाति र सम्पूर्ण महिलाहरूलाई मतदान दिने आधार मार्क्सवादका नाममा भएका क्रान्तिको अगुवाइमा भएका थिए ।

त्यसले मुट्ठीभर सामन्त तथा पुँजीवादीहरूमा खुम्चिएको राजनीतिक, सामाजिक, सांस्कृतिक तथा आर्थिक अधिकार आमजनताको पहुँचमा पु-याउन अहम् भूमिका खेलेको थियो । पुँजीवादीहरू समाजवादको नामबाट तर्सिनुपर्ने, झोँक्किनुपर्ने, यिनै कारण थिए । समाजवाद समापन हेर्न पुँजीवादीहरू सधैँ मौकाको खोजीमा थिए, छन् र भोलि पनि रहनेछन् ।

मार्क्सवाद माथि उल्लेख गरिएझैँ बहस–वादविवाद, भौतिकवाद र वर्ग संघर्षको समष्टि हो । क्रान्तिपछि जानी–नजानी राज्य पुँजीवादमा लैजानेहरूले बहस र वादविवादलाई प्रतिबन्ध लगाए । यसले भौतिक वस्तु उत्पादनको विकास त सम्भव भयो, तर समाजको सामाजिक रूपान्तरण प्रक्रिया अवरुद्ध हुन पुग्यो । डाइलेक्टिकको अभावमा राज्यमा ब्युरोक्रेसी हाबी हुन पुग्यो ।

डाइलेक्टिक (वादविवाद–बहस)को अभावमा जनवाद मलिन हुन पुग्यो र वर्ग संघर्ष झन् भुत्ते हुन पुग्यो । यसरी समाजवादका नाममा हुर्किएको राज्य पुँजीवाद ढल्नुथ्यो, ढल्यो । त्यो शासन पद्धति जनताको पक्षमा नभएकाले जनताले काँध थापेनन् र अवसान भयो । पुँजीवादीहरूले मार्क्सवाद मरेको प्रचार गरे ।

पूर्वी युरोप र सोभियत संघको विघटनपछि पुँजीवादमा एकपछि अर्को संकट देखा परे । सन् १९९७/९८ को पूर्वी एसियाली वित्तीय संकट, १९९८/९९ को रुस तथा मेक्सिको संकट, सन् २००२ को अर्जेन्टिनी संकट, यी शृंखलाबद्ध संकटहरू एक–अर्कामा गाँसिदै गाँसिदै आइनै रहेका वेला संयुक्त राज्य अमेरिकाका बैंकहरूले वित्तीय संकट निम्त्याए र त्यसले निम्त्यायो संसारव्यापी मन्दी ।

पुँजीवादी अर्थशास्त्री तथा नीतिनिर्माताहरू एक दशकदेखि छताछुल्ल हुन पुगेको पुँजीवादका अवयवहरू बटुलेर टालटुल गर्नमा व्यस्त छन्, तर समाजवादी अर्थशास्त्रीहरू भनिरहेछन्, पुँजीवादमा प्रणालीगत संकट –सिस्टमिक क्राइसिस) आइसकेकोले अब प्रणाली नै फेर्नुपर्छ र विकल्प भनेको समाजवाद नै हो । तर, समाजवादले पुराना गल्तीहरू दोहो-याउनुहुन्न ।

अघिल्लै शताब्दीको अन्तिम वर्षहरूमा नवउदारवादी पुँजीवादविरुद्ध ठुल्ठूला संघर्षहरू भए । समग्र ल्याटिन अमेरिका समाजवादमय बन्न पुग्यो । बोलिभारान क्रान्तिका नाममा ह्युगो चाभेजले दार्शनिक स्तेभान मेस्जारोसको भिजनमा आधारित रहेर २१औँ शताब्दीको समाजवादी कार्यक्रमलाई अगाडि सारे ।

अमेरिकी साम्राज्यवादको नाकैमुनि बोलेभिया, इक्वेडर, अर्जेन्टिना, ब्राजिल, उरुग्वेका श्रमजीवी कामदारहरूको जीवनस्तर ठूलो फड्को मार्ने गरी समाजवादी पार्टीहरू निर्वाचनमार्फत सत्तामा पुगे । कोही सफल देखिए कोही असफल । यद्यपि यो पुनर्जागरणले ल्याटिन अमेरिकामा सशक्त विकल्प प्रस्तुत गरेको छ ।

सन् २००७ देखि २०१० को अवधिमा पूर्वी र पश्चिमी युरोपमा समाजवादको नयाँ जागरण सुरु भएको छ । मार्क्सवादको गम्भीर अध्ययन सुरु भएको छ । पुँजीवादको स्वरूप र विस्तारका बारेमा लेनिन (इम्पेरियालिजम अ हाइअर स्टेज अफ क्यापिटालिज्म), रोजा लक्जेम्बर्ग (क्यापिटल एकुमुलेसन थ्यौरी), माइकल केलेस्की (जेनरल थ्यौरी र थ्यौरी अफ ग्रोथ एन्ड इम्लोइमेन्ट), जुवान रोविन्सन (थ्यौरी अफइम्पफेक्ट कम्पिटिसन), पौल बरान, पौल स्विजी, ह्यारी म्यागडफ (मोनोपोली क्यापिटालिज्म एन्ड स्ट्यागनेसन) आदि माथि गम्भीर बहस र छलफल चल्न थालेका कुरा हिजोआज प्रकाशित पुस्तक, जर्नल आर्टिकल तथा अखबारी लेखनहरूमा पाइन थालेकाले पुष्टि हुन्छ ।

ग्रिसेली अर्थशास्त्री कोस्तास लापाभिताससको ‘प्रोफिट विथआउट प्रोड्युसिङ’ नामक किताबले हामीकहाँ चलेको दलाल पुँजीवादको बहसको झल्को दिन्छ । उनले विस्तारमा त्यसको पछाडिको सैद्धान्तिक जरा केलाएका छन् । डेभिड हार्वे, फ्रेड मोस्ले, माइकल हेनरिचलगायत सयौँ समाजशास्त्री, अर्थशास्त्री तथा राजनीतिशास्त्रीहरू मार्क्सवादको विकासमा भिडेर लागिपरेका देखिन्छन् । हिजोआज पुँजीवादभित्रै दक्षिणपन्थी लोकप्रियतावाद झांगिरहेको छ ।

पुरानो उदारवादलाई नवउदारवादले खायो र नवउदारवादलाई दक्षिणपन्थी लोकप्रियतावादले । नवलोकप्रिय राष्ट्रवादीहरू पुँजीवादी भूमण्डलीकरणका विरुद्ध राष्ट्रवादी पुँजीवादको वकालत गरिरहेका छन् र त्यसका आडमा नश्लवाद, धर्मवाद, जातिवादलाई आड लिने गरेका छन् ।

तिनले फैलाउन सक्ने नरहिंसा, अन्याय, अत्याचार आततायी युद्धका विरुद्ध माक्र्सवादमा आधारित राजनीतिक संगठनको निर्माणको विकल्पमा अरू केही देखिएको छैन । यस अर्थमा मार्क्सवाद अहिलेको संकटबाट माथि उठ्ने ठूलो वैचारिक विधि बन्ने सम्भावना प्रवल देखिएको छ ।

मार्क्सवादको विकास

माक्र्सवादलाई माथि भनिएझैँ धर्मशास्त्र बनाउने होइन । विधिसंगत ढंगले अध्ययनलाई अगाडि बढाउने हो । मार्क्सले भनेझैँ राष्ट्रभित्र रहेका स्रोतसाधहरू (जमिन, श्रमशक्ति, उद्योगधन्दा, पुँजी, वित्त) कसरी परिचालित भएका छन् ? कसरी कसले कसका हितमा उपयोग र दोहन गरिरहेका छन् यसको विधिवत् अध्ययन आवश्यक छ । विगतमा ‘डाइलेक्टिक्सको’ जसरी हत्या हुन पुग्यो अबका दिनमा त्यसो हुन नदिन पुनर्जीवन कसरी दिने, बहस छलफललाई कसरी संगठनको जीवन बनाउने ?

कसरी वर्गसंघर्षलाई क्रान्तिपछि पनि जीवन्त तुल्याउने ? यसको खोजी हुन जरुरी छ । नेपालमा मात्रै होइन, संसारभर, संघर्षको कसरी पहिचान गर्ने भन्ने समस्या देखिएको छ । अमेरिका र युरोपमा काला जातिमाथि गरिएको भेदभाव र घृणा, मुस्लिममाथि फैलाइएका द्वेष, नेपाल, भारत जस्ता देशमा दलित, जनजातिमाथि गरिएका आर्थिक, सामाजिक, सांस्कृतिक, राजनीतिक भेद र अन्य सीमान्तकृत जनसमुदायलाई गरिएका हिजोदेखिका भेदभावलाई कसरी हटाउने ?

कस्तो अभियानमार्फत, कस्तो आर्थिक तथा सामाजिक रूपान्तरणमार्फत ? यी गम्भीर विषय हुन् । गफ र भाषणले मात्र समाजवाद आउँदैन । ठोस परिस्थितिको ठोस विश्लेषण, परिवर्तनका लागि ठोस योजना, योजना कार्यान्वयनका लागि नयाँ क्रियाशील र कामकाजी संस्थाहरूको व्यवस्थापन आवश्यक हुन्छ ।

नेपालमा वामपन्थीहरूलाई जनताले लहलहैमा लागेर त्यत्तिकै भोट दिएका होइनन्, आमूल परिवर्तनको आसमा दिएका हुन् । यदि उनीहरूलाई यी नाम मात्रका मार्क्सवादी हुन्, यिनले सुधार गर्दैनन् भन्ने लाग्यो भने काँधबाट तल खसालिदिन्छन् जसरी सोभियत सरकारको लास बोक्न कोही सडकमा ओर्लिएनन् ।

मार्क्स भगवान् होइनन्[सम्पादन गर्ने]

काठमाडौँ — दुई शताब्दीदेखि संसारभर चर्चा भइरहेको दर्शन ‘मार्क्सवाद’ का प्रणेता कार्ल मार्क्स जन्मेको शनिबार दुई सय वर्ष पुग्दै छ । मार्क्स जन्मेको दुई शताब्दी पुगेको अवसरमा मार्क्सवादी विमर्शलाई व्यापकता दिन गत वर्षदेखि नै एमाले उपमहासचिव घनश्याम भुसालको संयोजकत्वमा ‘कार्ल मार्क्स जन्म द्विशतवार्षिकी समारोह समिति’ बनेको छ ।

त्यसले एक वर्षदेखि विभिन्न कार्यक्रम गरिरहेको छ। मार्क्सवादको मिहिन अध्ययन गरी नेपालमा समेत त्यसको उपयोगिताबारे भुसालले ‘नेपालको अर्थराजनीति’ र आजको माक्र्सवाद र नेपाली क्रान्ति’ नामक दुई पुस्तक लेखे। मार्क्सवादका कट्टर अनुयायी भुसालले मार्क्सलाई यसरी सम्झेका छन् :

कार्ल मार्क्स जन्मेको दुई सय वर्ष पुगेको छ । सन् १८१८ मे ५ उनको एक पढालेखा परिवारमा जर्मनीमा जन्म भयो । बुवा वकिल थिए त्यसैले उनले सानैबाटै लेखपढको वातावरण पाए र दर्शनशास्त्रको विद्यार्थी भए । उनी जन्मेको कालखण्डमा युरोपको विकसित दार्शनिक पद्धति ‘हेगलवाद’ थियो । त्यसको राम्रो अध्येता भए उनी । हेगलवादमाथिको विमर्श र चिन्तन मननले उनलाई नै एउटा महान् दार्शनिकको रूपमा स्थापित गरायो । फ्रान्सेली क्रान्तिले विगुल फुकिसकेको थियो । नेपोलियन बोनापार्टले सामान्ती राजा रजौटालाई हल्लाइसकेका थिए । युरोपमा बोनापार्टले ल्याएको क्रान्तिको उथलपुथल समयमा माक्र्स आए । ब्रिटेन आर्थिक हिसाबले बलियो थियो । फ्रान्समा समाजवादको परम्परा थियो । दर्शनमा जर्मनहरूको ठूलो प्रभाव थियो । यी विषयहरूमाथि ठूलो बहस र विमर्श चलेको बेला माक्र्सको उदय भयो ।

तर, व्यक्तिगत रूपमा उनको जिन्दगी दु:खमय छ । उनले २३ वर्षमा पीएचडी गरे । त्यसपछि उनले पत्रिकामा उनले एउटा लेख लेखे ‘अ रथलेस क्रिटिसिज्म टु इभ्रिथिङ एक्जिस्टिङ’ । लेखमा उनले जेजे चीज अस्तित्वमा छन् ती सबका विरुद्ध अब हामी लड्नुपर्छ भन्ने सन्देश थियो । विशेषगरी धर्म र सत्ताका नाममा भइरहेका गतिविधिविरुद्ध लड्नुपर्छ भन्ने घोषणा त्यसमा थियो । पत्रकारिताले उनलाई क्रमश: क्रान्तिकारी बनाउँदै लग्यो । पत्रकारितामा उनले श्रमजीवी किसानको पक्षमा लेख्न थाले । त्यसपछि उनको सत्तासँग टकराव सुरु भयो । त्यसैले २५ वर्षको उमेरमा उनी निर्वासित भए, त्यही वर्ष उनले आफूभन्दा ४ वर्ष जेठी युवतीसँग प्रेमविवाहसमेत गरेका थिए । निर्वासित भएर पेरिस गए । त्यसपछि जर्मन सरकारले फ्रान्स सरकारलाई दबाब दियो । त्यसपछि फ्रान्स छोडेर ब्रसेल्स गए । ब्रसेल्समा पनि १८४८ बाट हटाइयो । त्यसपछि उनी जर्मनीकै क्रान्तिकारी गतिविधिमा भाग लिन पुगे । त्यसपछि सरकारले निकाला गरेपछि फेरि पेरिस गए । १८४९ पछि उनी लन्डन गए । लन्डनमा पुग्दा उनी दर्शनको हिसाबले समृद्ध भइसकेका थिए । लन्डन जानुअघि घोषाणापत्र नै लेखिसकेका थिए । जर्मनीले लखेटेपछि उनले १८४५ मा जर्मन नागरिकता त्यागे । त्यसैले उनको ‘नेसनालिटी’ मा धेरैले ‘स्टेटलेस’ लेख्ने गरेका छन् । उसको राष्ट्रियता राज्यविहीन हो । लन्डनमा उनले पत्रपत्रिकामा लेखेर खानुपथ्र्याे । सात सन्तान थिए । १८६७ मा उनको ‘पुँजी’ प्रकाशित भयो । माक्र्स पत्रकार, दार्शनिक, समाजवादी, समाजशास्त्री, राजनीतिक चिन्तक हुन् ।

खासगरी आधुनिक दुनियालाई प्रभावित पार्ने विचार शृंखला माक्र्सवाद हो भन्ने माक्र्सवादइतर बौद्धिकमा पनि स्थापित छ । माक्र्सले एउटा विचार शृंखला निर्माण गरेर दुनियासमक्ष राखे । यस हिसाबले हेर्दा अर्थशास्त्र, समाजशास्त्र, राजनीतिशास्त्र, संस्कृति, साहित्यलगायत समाज विज्ञानका जुनसुकै क्षेत्र माक्र्सवादमा अध्ययनको एउटा अनिवार्य विषय बन्ने गरेको छ । हुन त सोभियत युनियनको पतनपछि माक्र्सवादको युग समाप्त भयो भन्नेहरू पनि छन् तर त्यस्तो होइन ।

खासगरी उनले सबैभन्दा ठूलो अध्ययन ‘मान्छे’ माथि गरे । मान्छे के हो र उसको महत्त्व के छ भन्ने विषयमा उनले अघि सारेको विचार र दर्शन सबैभन्दा ठूलो हो । त्यसलाई हामी ‘ऐतिहासिक भौतिकवाद’ भन्छौं । उनी आउनुभन्दा अघिको पूर्वीय वा पश्चिमा जुनसुकै शास्त्रले ‘मान्छे’ लाई या त यान्त्रिक उपज ठान्थ्यो या अलौकिक चेनता, ईश्वर, देवताको वा उसको सिर्जना, सृष्टि ठान्थ्यो । आध्यामिक मतले मान्छेलाई ईश्वरमा ठान्थ्यो । ईश्वरले अराए खटाएको रूपमा ‘मान्छे’ को अस्तित्व रहन्छ भनिन्थ्यो ।

मार्क्सले यही मान्यतालाई बदले । मान्छेको जीवन भौतिक छ त्यसैले त्यो भौतिक जीवनको उत्पादन आफैंले गर्छ । नयाँनयाँ परिस्थिति मान्छेले नयाँनयाँ रूपमा जन्माउँदै जान्छ भन्ने उनको कुरा छ । त्यसैले मुक्ति, मोक्ष, दु:ख, सुख सबै कुरा अलौकिक होइनन् । सुख भनेको भौतिक जीवनमा जे हो त्यही हो । यसैले मोक्ष अन्यत्र होइन, मानवीय समाजमै पाउने हो । मुक्तिका लागि जे प्रयत्न गरिन्छ, ती स्वयं मान्छेले गर्ने हो । यसर्थ मान्छेको महत्त्व र क्षमतालाई सबैभन्दा राम्रो गरी आजसम्मको इतिहासमा माक्र्सले स्पापित गरेका छन् । त्यसैले उनी अहिले पनि सबैभन्दा बढी प्रभाव पार्ने दार्शनिकको रूपमा चिनिन्छन् ।

इतिहासलाई पनि मार्क्सले थप प्रस्ट पारे । मानिसले दैनन्दिन जीवनका आवश्यकता पूरा गर्ने क्रममा जे प्रयास र प्रत्यन्त गर्दै आयो ती सबै प्रयत्नहरू नै समग्रमा इतिहास हो भन्ने कुरा उनले गरे । मान्छेलाई आफू बाँच्ने क्रममा जेजे आवश्यकता पर्‍यो ती आवश्यकता पूरा गर्ने जेजे कर्म गरे त्यही आधारमा भाषा, विज्ञान, प्रविधिलगायत सबै कुराहरू सृष्टि हुँदै गए । कुनै धर्म, ईश्वर वा तपस्वीले बनाएको होइन भन्ने मान्यता माक्र्सले अघि सारे ।

पुँजीवादले ठूला नयाँ कामहरू पनि गर्‍यो । जीवनमा ठूल्ठूला कायापलट पनि गर्‍यो । अर्को संसार चहार्न ग्रहहरूसमेत खोजेर हिँड्ने बनायो । तर, पुँजीवादको चरित्र स्वामित्व केन्द्रीकृत र शोषण विकेन्द्रित हुँदै जाने हो । स्वामित्व केन्द्रीकृत र शासन विकेन्द्रित हुँदा शोषणमा पर्ने करोडौं मान्छे हुन्छन् । त्यसैले स्वामित्व साँघुरिंदै जाँदा शोषण बढ्दै जान्छ भन्ने माक्र्सले इतिहासको अध्ययनमा उल्लेख गरेका छन् ।

जब एउटाले कमाउँछ र अर्कोले फल लिन्छ त्यसलाई उनले ‘अतिरिक्त मूल्य’ को सिद्धान्तमा व्याख्या गरे । प्राकृतिक चीजमा श्रम लागेपछि त्यो उत्पादन हुन्छ भन्ने सामान्य अर्थशास्त्रीले भन्दै आएका थिए । पुँजीपतिले मजदुरलाई श्रमको मूल्य दिन्छ भन्ने मान्यता पनि उनीहरूको थियो । तर, माक्र्सले त्यसको विस्तारित व्याख्या गरे । माक्र्सले श्रमको मूल्य मालिकले थोरै मात्र दिन्छ र सबै दिँदैन भन्ने निष्कर्ष निकाले ।

श्रमिकले उत्पादन गर्छ र पुँजीपतिले लिँदै जान्छ । उत्पादन गर्दा लागेको सबै श्रमको मूल्य दिँदैन । श्रमिकलाई नदिएको मूल्य थुपारेर पुँजीपतिहरू पुँजीपति बन्छन् भन्ने सिद्धान्त प्रतिपादन गरे । श्रमिक आफू उत्पादनमा संलग्न हुन्छ । राम्रो घर बंगला बनाउँछ तर आफूले प्रयोग गर्न पाउँदैन, झुपडीमा बस्छ । राम्रो गाडी बनाउँछ प्रयोग गर्न सक्दैन । राम्रो खानेकुरा उत्पादन गर्छ तर आफू खान पाउँदैन । आफैंले उत्पादन गरेका वस्तु प्रयोगबाट वञ्चित हुुन्छ । यो न्याय हो कि अन्याय हो ? यहींनिर माक्र्सले युगीन प्रश्न गरेका छन् । सारा कुरा श्रमले बनाउँछ तर श्रममाथिको स्वामित्व र उपभोगचाहिं श्रमिकको हुँदो रहेनछ । यसरी मान्छे आफैंले उत्पादन गरेरका आफ्ना उपभोग्य वस्तु प्रयोगबाट अलग्याइन्छ त्यतिखेर मान्छे बन्ने प्रक्रिया अवरुद्ध हुन्छ । त्यसैले पुँजीपति वर्गले, पुँजीवादले लाखौं करोडौं मानिसहरूको श्रमको मूल्य, उनीहरूको जीवन खोसेर उनीहरूलाई मान्छे बन्न दिँदैन । अमानवीकरण गर्छ । मान्छेबाट मनुस्यत्व अलग गरिदिन्छ भन्ने धारणा उनले अघि सारेका छन् । यो समस्या अहिले पनि समाप्त भएको छैन ।

यो कुरा स्वयं एक जना मान्छेको रूपमा मार्क्सले ल्याएका हुन् । त्यसैले मान्छेको महत्त्व दर्साउने व्यक्तिको रूपमा रहेमा माक्र्सलाई एउटा व्यक्तिकै रूपमा हेर्नुपर्छ उनलाई भगवान्जस्तो मान्यौं भने गल्ती हुन्छ । तर, त्यस्ता गल्ती बेलाबेलामा आन्दोलनका क्रममा भएका छन् । माक्र्सलाई कुन युगमा कसले व्याख्या गर्‍यो त्यसको आधारमा बुझ्न खोजियो भने गलत हुन्छ । एउटा युगमा लेनिनले व्याख्या गरे । पछि माओत्से तुङले व्याख्या गरे । माक्र्सको भाष्य र पुनर्भाष्य हुँदै जाँदाखेरी बेलाबेलामा गल्ती भएका छन् । माक्र्सलाई माक्र्सकै रूपमा पढ्नेभन्दा पनि माक्र्सलाई अरू कसैको भाष्यमा पढ्ने र बुझ्ने गरिन्छ । यो गलत हो । इतिहास पठनमा माक्र्स बुझ्ने कुरामा कमजोरी छन् ।

रुसको क्रान्तिले भोका–नांगाले शासन गर्न सक्छन् भन्ने उदाहरण स्थापित गरेको थियो । रुसी क्रान्तिको सफलतापछि पुँजीपति वर्गको किल्लामा हल्लिएको थियो । त्यसैले स्वयं लेनिनले जे गर्‍यो त्यो नै माक्र्सवाद भन्ने रूपमा बुझियो । माओत्से तुङले जे भने त्यो नै माक्र्सवादको ठानियो । माक्र्सवादलाई यसरी मात्र बुझ्नु हुँदैन ।

संसार सृष्टिदेखि अहिलेसम्म मानिसहरू मुक्तिका खातिर दौडिइरहे । धर्म, कर्मको बाटो लिए, ईश्वर खोजे । जब समाज सुरु भयो त्यसबेलादेखि नै मान्छे समस्यासँग जुध्न थाल्यो । समस्याको वास्तविक समाधान गर्न नसकेपछि अवास्तविक समाधानहरूतर्फ ल्याग्यो । त्यसअन्तर्गत सबै सभ्यताहरूले धर्मको सृष्टि गरे । तर, माक्र्सले वास्तविक समस्याको समाधान वास्तविक तरिकाले नै खोज्ने हो भन्ने व्याख्या गरे । यही नदेखिएको समाधान अन्त कहीं भेटिँदैन भनेर व्याख्या गरे । यही सन्दर्भमा, धनि र गरिब एवं ठूला र साना हुने र नहुनेबीचको समस्या सबै अवास्तविक हो भने । वास्तविक कुरा त मान्छेले जब आफूले उत्पादन गरेका चीज आफूले उपभोग गर्न पाउँदैन, अन्याय त्यहीँबाट सुरु हुन्छ ।

त्यसैले आफ्नो जीवनका वास्तविक समस्या समाधान गर्नुपर्छ । पुँजीवादको विकासको क्रममा केही जाति, वर्ग, लिंगलाई केवल उत्पादन गर्ने श्रम मात्र गर्ने र शासित मात्र हुनेजस्तो गरी व्याख्या भयो । त्यो मान्यतालाई माक्र्सले तोड्ने प्रयास गरे । जस्तो महिलाको विषयमा पुरुषसरहको ज्यालाको कुरा उठाउने पहिलो व्यक्ति माक्र्स नै हुन् ।

यदि कही शोषण दमन छ भने त्यहाँ स्वत: माक्र्स आउँछन् । अफ्रिकामा, ल्याटिन अमेरिकामा या संसारमा कहीँ पनि दमन छ भने त्यसबाट मुक्तिको बाटो माक्र्सवादले नै दिन्छ । त्यसका लागि माक्र्सवादी भनिरहनुपर्दैन स्वत: त्यो मुक्तिमा माक्र्सवाद जोडिन आइपुग्छ । कसैकसैले सोभियत मोडलको समाजवादको पतनलाई माक्र्सवाद नै सकियो भन्ने एउटा सूत्रको रूपमा बुझ्ने गर्छन् । त्यो सच्चाइ होइन ।

नेपालमा मार्क्सवादलाई सही हिसाबमा बुझ्ने सौभाग्य पुष्पलाललाई मिल्यो । २३ वर्षको उमेरमै उनले यो विचार अघि सार्ने प्रयास गरे कम्युनिस्ट पार्टी स्थापना गरेर । उनले माक्र्सको घोषणापत्रलाई अुनवादसमेत गरे । त्यसपछि नेपालमा माक्र्सवादले उर्वर भूमि पाउँदै गयो । २००७ सालमा माक्र्सवादी कम्युनिस्टहरूको गनितो–मनितो थिएन । २०१५ सालमा ४ सिट जित्यो । ४६ पछि शक्ति हासिल गर्‍यो र अहिले वाम पार्टी एक ठाउँमा छौं र सरकार चलाइरहेका छौं । अब त संविधानमा समेत समाजवाद लेखिएको छ । यस हिसाबले नेपालमा माक्र्सवादी विचारले ठूलो सफलता हासिल गरेको छ । माक्र्स यहाँ उपयोगी भएका छन् । राजनीतिक हिसाबले जति उपलब्धि हासिल भएका छन्, त्यसमा टेकेर समाजवाद ल्याउने कुरामा हामीले अझै धेरै काम गर्नुपर्नेछ।

आलोचना[सम्पादन गर्ने]

अन्य[सम्पादन गर्ने]

श्रोत[सम्पादन गर्ने]

  1. Karl Marx: Critique of the Gotha Program (Marx/Engels Selected Works, Volume Three, p. 13-30;)
  2. In Letter from Karl Marx to Joseph Weydemeyer (MECW Volume 39, p. 58;)
  3. Isaiah Berlin (1996) - Karl Marx: His Life and Environment. ISBN 0-19-510326-2
  4. Peter Singer (2000) - Marx a very short introduction. pp. 5. ISBN 0-19-285405-4
  5. Francis Wheen (2000). Karl Marx. W. W. Norton and Company. प॰ 173. 
  6. See the photograph of the tombstone.
  7. Best, S and Kellner, Douglas (1997). "From the Spectacle to Simulation," The Postmodern Turn, p.(79)
  8. उद्दरण त्रुटी: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Strathern