मातृकाप्रसाद कोइराला

स्वतन्त्र विश्वकोश, नेपाली विकिपिडियाबाट
यसमा जानुहोस्: परिचालन, खोज्नुहोस्


मातृका प्रसाद कोइराला
Matrika Prasad Koirala2.jpg

अमेरिकाका लागि नेपाली राजदूत
कार्यकाल
१९६१ – १९६४

कार्यकाल
16 November 1951 – 14 August 1952
शासक : राजा त्रिभुवन
अग्रज : मोहन शमशेर ज.ब.रा.
उतराधिकारी : Direct Rule by King Tribhuvan
कार्यकाल
15 June 1953 – 14 April 1955
शासक : Tribhuvan, Mahendra
अग्रज : Direct Rule by King Tribhuvan
उतराधिकारी : Direct Rule by King Mahendra

कार्यकाल
12 April 1950 – 26 May 1952
उतराधिकारी : Bishweshwar Prasad Koirala
व्यक्तिगत जानकारी
जन्म (१९१२-०१-०१)१ जनवरी १९१२
Varanasi, British Raj
मृत्यु ११ सेप्टेम्बर १९९७(१९९७-०९-११) (८५ वर्ष)
Biratnagar, Nepal

मातृका प्रसाद कोइराला प्रजातान्त्रिक नेपालका प्रथम नागरिक प्रधानमन्त्री तथा निरंकुश राणाशाही शासनविरुद्ध भएको २००७ सालको जनक्रान्तिका अथक योद्धा मातृकाप्रसाद कोइरालाको जन्म वि.सं. १९६८ साल पुस १७ गते विराटनगरमा भएको थियो। उहाँ समाजसेवी स्व. कृष्णप्रसाद कोइरालाका जेठा छोरा हुनुहुन्थ्यो। कृष्णप्रसाद कोइरालाले दुई विवाह गर्नुभएको थियो। जेठी श्रीमती मोहनकुमारी कोइरालाबाट भने मातृकाप्रसाद कोइराला एक छोरा मात्र जन्मनुभयो। कान्छी श्रीमती दिव्या कोइरालाबाट भने चार छोराहरू - पूर्वप्रधान मन्त्रीद्वय विश्वेश्वर प्रसाद कोइरालागिरिजा प्रसाद कोइराला एवं अन्य दुई छोराहरू - केशवप्रसाद कोइराला (उहाँ दिवंगत हुनुभएको र उहाँकी श्रीमती नोना कोइरालाको २०६३ मा निधन भयो।) र तारिणीप्रसाद कोइराला (उहाँ दिवंगत हुनुभयो र उहाँका छोरी ज्वाईँ नेपाल ट्रेड युनियन काँग्रेस(स्वतन्त्र)मा अध्यक्ष हुनुहुन्छ।) जन्मिएका थिए।

उहाँको राजनैतिक जीवन भारतको स्वतन्त्रता संग्रामबाट सुरू भएको हो। भारतीय नेताहरू डा. राजेन्द्रप्रसाद, डा. मनोहर लोहिया र लालबहादुर शास्त्रीसँगसँगै सहभागी रहनु भएका कोइरालालाई गिरफ्तार गरी वि.सं. १९८७ सालमा भारतको बिहारस्थिति मोतीहारी जेलमा राखिएको थियो। गान्धीवादी दर्शनबाट प्रभावित कोइरालाले उच्च शिक्षामा भारतबाट स्नातकसम्म अध्ययन गर्नुभएको थियो भने भारतबाटै विद्यालंकार समेत ग्रहण गर्नुभएको थियो। त्यसपछि सन् १९३० तिर मातृकाप्रसाद कोइराला नेपाल आउनुभयो। सुरूमा उहाँले सरकारी जागीर खानुभयो। २००४ सालमा भएको विराटनगर जूट मिलको श्रमिक आन्दोलनमा नेतृत्व तहको भूमिका निर्वाह गर्नुभयो। यो नै उहाँले नेपालमा गर्नुभएको राजनीतिमा सक्रिय भूमिकाको पहिलो कदम थियो। २००३ सालमा उहाँ नेपाली राष्ट्रिय कांग्रेसको संस्थापक अध्यक्ष बन्नुभयो। २००६ सालमा नेपाली कांग्रेसको संस्थापक सदस्य र पहिलो निर्वाचित सभापति हुनुभयो।

उहाँ २००७ सालको क्रान्तिपछि गठित पहिलो नागरिक सरकारको प्रधानमन्त्री (२००८ सालमा) हुनुभयो। २००८ सालमा नै स्व.विश्वेश्वर प्रसाद कोइरालासँग भएको मतभेदका कारण नेपाली कांग्रेसबाट अलग्गिनुभयो र प्रधानमन्त्री पद त्यागी राष्ट्रिय प्रजापरिषद्को गठन गर्नुभयो। उहाँ २०११ साल पुनः प्रधानमन्त्री बन्नुभयो। त्यसबेला प्रधामन्त्रीको हैसियतले कोइरालाले भारत सरकारसँग कोशी सम्झौता (२०१२ सालमा) गर्नुभयो। सन् १९५४ मा उहाँको आफ्नो पार्टी प्रजापरिषद्लाई नेपाली कांग्रेसमा विलय गराउनुभयो। २०१५ सालको आम निर्वाचनपछि कोइराला संसद्को माथिल्लो सदन महासभाको सदस्य हुनुभयो।

२०१७ सालको राजनैतिक घटनाक्रममा उहाँले एक महिनासम्म जेल जीवन बिताउनुपर्‍यो। २०१८ सालमा अमेरिकाका लागि शाही नेपाली राजदूत हुनुका साथै संयुक्त राष्ट्रसंघका लागि स्थायी प्रतिनिधिमा नियुक्त हुनुभयो। उहाँ २०३० सालमा राष्ट्रिय विकास परिषद्मा मनोनित हुनुभयो। २०३१ सालमा विश्व शान्ति सम्मेलनको नेतृत्व गर्नुभएको थियो। २०३४ सालमा राष्ट्रिय पञ्चायत सदस्यमा मनोनित हुनुभए पनि २०३५ सालमा राजीनामा दिनुभयो। २०३६ सालमा मोरङ जिल्लाबाट राष्ट्रिय पञ्चायत सदस्यमा पुनः निर्वाचित हुनुभयो। २०४६ सालमा प्रजातन्त्र पुनस्र्थापना पश्चात् २०४९ सालमा कोइरालाले प्रजातान्त्रिक पार्टीको अधिवेशन आह्वान गर्नुभयो। उक्त अधिवेशनपछि प्रजातान्त्रिक पार्टी राष्ट्रिय जनता परिषद् बन्यो। उहाँ मरणोपरान्त सो पार्टीको अध्यक्ष रहनुभयो।

मानार्थ ब्रीगेडियन जनरल (महारथी)को उपाधि प्राप्त कोइराला २००८ सालमा 'गोर्खाली' र 'जन्मभूमि' पत्रिकाको सम्पादक हुनुहुन्थ्यो। उहाँका 'मेरो असम यात्रा', 'कोशीको कथा', 'मातृकाका कथा', 'पीपाको हबल्दार' जस्ता कृतिहरूलगायत विभिन्न पत्रिपत्रिकामा लेखरचनाहरू प्रकाशित छन्। उहाँ केही वर्षदेखि आफ्नो जीवनी लेखिरहनुभएको थियो। उहाँको निधन २०५४ साल भदौ २६ गते काठमाडौँमा भयो।